Frus …..dingense

Ik las bij iemand iets over een school reünie. Dat maakte in mij de hel los. Tijdens mijn onlangs afgesloten zelfonderzoek naar mijn kindzijn kwam ik daar ook al achter.

De schooltijd is de meest slechte periode in mijn leven geweest. Ik raakte in een klap mijn geliefde vrijheid kwijt. En daarbij werd ik zo erg geïndoctrineerd, dat ik het nu kinderdwangarbeid en slavernij noem. Want ik moest en moest en moest. Die gloeiende, gloeiende school kostte mij, mijn geestelijk en ook nog eens bijna mijn lichamelijke leven. (Zie boek Helletocht toen ik vanuit school stijfbevroren thuiskwam)

Kleuterschool sloeg ik gelukkig over. Ik vond kleuren, knippen, vouwen en plakken stom. Plakken kon ik trouwens allang! Op vijfjarige leeftijd stond ik alle fietsbanden van ieders gezinslid te plakken. Omdat ik katholiek was ging ik naar een katholieke school en leerde daar de katechismus uit mijn hoofd met de belangrijkste levensvraag, “Waartoe zijn wij op aarde?” Omdat wij ons thuis geen onvoldoendes daarover mochten permitteren, spreidde ik mijn benen tijdens het proefwerk en las het antwoord op, uit het katechismusboekje waarop ik zat. “Wij zijn op aarde om God te dienen en in het hiernamaals gelukkig te worden. Nou, dat was een mooi vooruitzicht, want op school was ik echt niet gelukkig.

Omdat ik dezelfde cijfers behaalde als het bankdirecteur zoontje wat naast mij zat, mocht hij naar de HBS en ik als boerenzoon naar de LTS. Dat ging toen nog zo en werd geregeld door de schooldirecteur, mijnheer van Tol (whats in a name?) die niet alleen zijn sigarenrook constant in mijn gezicht blies maar ook zijn gemorste as van zijn bureau dezelfde richting gaf. Bovendien sloeg hij er her en der op los.

Dat werd niet veel beter op de LTS, daar kreeg je van de leraar houtbewerking op je flikker met een stuk hout. Daarom koos ik na het eerste jaar niet voor dat vak, omdat ik die ‘leraar’ wilde ontwijken. Dus dan maar metaal, waar de volgende sadist op mij wachtte! Die getraumatiseerde KNIL soldaat sloeg er al op los als je gereedschap niet kaarsrecht lag op je doekje. Wat een karhengst van een vent was dat, zeg! Later kreeg ik dat monster twee jaar lang als leraar automonteur. Ik zie hem nog een klasgenoot van mij in elkaar slaan, die per ongeluk met een uitgeschoten schroevendraaier een radiateur lek stak.

“Zou jij naar een schoolreünie willen gaan”, vroeg de blogster? Ten eerste wil ik dat woord reünie veranderen in ruïne. Ten tweede, ja graag, om met mijn twee volgroeide Hulkenknuisten meneer van Tol alle hoeken van het schoolplein te laten zien. Hij presteerde het om mijn zesjarig broertje met drie klappen tegen de grond te slaan. Waarom? We stonden allemaal in klassenrijen op het schoolplein opgesteld om naar binnen te gaan Sint Maartenliedjes te zingen. Hij gebood stilte en mijn half dove broertje verstond dat niet en zong als enige door.

Dus nogmaals, ik wil graag naar zo’n reünie om van die scholen en hun sadistische leraren een ruïne te maken. Een zesjarig zingend jongetje…………!!!

Advertenties