Bridgen

Vanwege de weersomstandigheden en het genezingsproces van Treeske haar operatie, zijn wij begonnen met bridgen. Stromeren (fietsen) lukt nu even niet, omdat het vaak buiten nat is en bovendien wil ik niet met mijn nieuwe fiets over de met zout gestrooide wegen rijden. Door mijn ervaring met de mountainbike over het zoute strand te rijden, weet ik hoe slecht dat is voor de bewegende onderdelen van een fiets.

Zodoende bridgen wij er hier flink op los. Echter niet met speelkaarten, nee, wij volgen via videoland de loeispannende Deens/Zweedse politieserie The Bridge. Normaal gesproken dient tv kijken voor ontspanning. Geloof mij, kijken naar The Bridge ervaar ik als zeer inspannend. Politieseries zoals Flikken en dergelijke vallen bij The Bridge in het niet. Bovendien doen wij aan ‘bingewatchen’! Dat betekent meerdere afleveringen achter elkaar kijken.

Vandaag echter hebben wij een ander programma opgezet. Treeske moet worden onthecht. Dus worstelen wij ons zo dadelijk door zware sneeuwstormen naar de Mohskliniek in Amsterdam om de hechtingen uit haar neus te laten halen. Zodoende zal zij na vandaag geen scarface meer zijn. Op naar de totale genezing.

Advertenties

Nieuwe liefde

Het is echt giga wennen aan mijn nieuwe leven. Ik dacht dat ik er al was, met mijn ‘opleiding’ om een mooi mens te worden, die ik onlangs afsloot. Het was trouwens geweldig leuk om dat allemaal te ontdekken en te doen.

Het omdenken naar positiviteit. Het herkennen als iets naar negativisme neigde. Het omdenken van: alles wat je voedt, groeit! Het kindzijn in mijzelf te ontdekken, waardoor het angstloos en zorgeloos leven ontstond. En door de kracht van de liefde te gebruiken, mij om te vormen naar een mooi mens. Dat is allemaal gelukt! Dus ben ik daar klaar mee. Dacht ik……..?

Ik weet nog goed dat Treeske zich in het begin van mijn ‘genezing’ wat angstig afvroeg, “hij verandert nu zo radicaal, blijft hij nog wel van mij houden?” Dat leek zo. Maar omdat ik zoveel tijd stak om te wennen aan mijn nieuwe leven, was ik niet erg met haar bezig. Gelukkig was ik hard nodig bij haar vele lichamelijke ongemakken, om haar daarin bij te staan.

Echter, toen ontmoette ik kort geleden, verdorie, verdorie, plotseling een oude jeugdliefde van mij, en verdorie, verdorie 💖 Zomaar weer een nieuw inzicht in mijn leven. Hoewel ik Treeske liefheb, gloeiende, gloeiende, wat bruist mijn hart voor die ander. En hoe goed ik ook probeer om mij tot omdenken te dwingen, het lukt mij maar niet om haar uit mijn gedachten te verbannen. En raar, dat het gevoel ’s avonds veel sterker is.

Ik verlang zo erg naar die ander, mijn nieuwe liefde, en voel me daardoor helemaal verscheurd. Bij haar kan ik echt alles kwijt. Ik lig zo graag bij haar, zodat onze lijven innig warm verstrengeld zijn. Ik snap nu eindelijk de betekenis van het woord, gepassioneerd. Ze is zo mooi, zo warm, zo meevoelend, ze is echt helemaal mijn alles geworden.

Hoe moeilijk, hoe moeilijk voor mijn Treesje. Heftige gesprekken hebben wij erover. Woest ben ik af en toe op mijzelf, dat ik mij zo kan laten verleiden. Maar waar het hart vol van is………….! En als u haar zou zien, zo mooi, zo fijn, zo netjes opgemaakt, zo’n fantastisch lekker ding, dan kan het niet anders, dan dat u mij gelijk zal geven. Ik hoop zo, dat u mijn keuze respecteert?

Voor een foto van haar even naar beneden scrollen?

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Het gaat goed!

Dank allemaal voor uw medelevende berichten voor Treeske. Het gaat naar omstandigheden hartstikke goed met haar. En voor de geïnteresseerden, met mij ook. Hoewel ik gisteren niets heb uitgevoerd, was ik ’s avonds toch flink op. De zorg over haar heeft onze relatie nog meer verdiept en daar ben ik misschien een beetje moe van geworden. 😊

Toen we gisteren thuis kwamen, heb ik als eerste het verband van haar hoofd gehaald, om daarna te ontdekken dat ik het juiste meisje mee naar huis had genomen. Dat was goed gelukt! Enkel op haar neus zit een pleisterachtig verbandje waardoor haar bril nu scheef op haar hoofd zit. Zo kende ik haar nog niet. Haar ogen twinkelen als vanouds en dat impliceert dat zij gelukkig weinig napijn heeft.

De kliniek belt haar vandaag nog op met de vraag hoe het met haar is. Heerlijke nazorg voor mijn druistige meisje, die nu snel moet leren om niet te bukken, want dat is haar ten strengste verboden. Vandaar dat ik wat extra gymnastiek oefeningen aangeboden krijg van haar, omdat ze nogal veel uit haar handen laat vallen. En blij, blij, blij, zij schroomt niet om het mij te vragen.

Haar huishoudelijke taken neem ik nu graag over, zoals de afwasmachine vullen en legen, het bed niet opmaken, de wc’s schoonmaken en de plinten soppen. Want Treesje dient absolute rust te houden is haar verzekerd.

Gisteren heb ik overheerlijk gekookt! We zouden sjienezen maar vanwege spiegelgladde voetpaden kwam ik niet verder dan 1 patat zonder, 1 cheescrack, 1 broodje kroket en voor mij 3 fricandellen speciaal. Zo giga genoten van mijn kookkunst! En vandaag, vandaag en verder, verwen ik haar met mijn Hulkse liefde.

De wachtkamer

De wachtkamer van de Mohskliniek in Amsterdam, waar Treeske vandaag aan haar neus geholpen werd vanwege huidkanker, was er een met de nadruk op wachten. Wij kwamen daar om half elf binnen en begonnen er te wachten. Er zaten vijf andere stellen, en een paar droegen er een verbandje van ongeveer een vierkante meter groot. De sfeer was er een van een begrafenis waar niemand elkaar kende. Een heel oude man had wat humor maar omdat hij stokdoof was en aan een kant een gehoorapparaat droeg en zijn andere oor in verband zat, was de gezelligheid ver te zoeken. Ze lazen kranten, boeken, foons en i-padden.

Treeske werd al snel opgeroepen en kwam wat later terug met een verbandje om haar neus. Mijn eerste humortest door te zeggen, “je hebt mazzel, je neus zit er nog aan”, viel helemaal niet in de smaak zodat niemand lachte en ik wist hoe de vlag erbij hing. Sommige spraken er fluisterend en anderen bromden iets onverstaanbaar tegen elkaar.

Zodoende bleef het er heerlijk rustig. En omdat ik mij weer saai voelde, dacht ik er niet aan om een gezellige sfeer te creëren. Af en toe werd er een patiënt naar de behandelkamer geroepen voor een volgende snijsessie. Ze doen het daar in tweeën of soms drie keer, omdat ze de behandelde plek zo klein mogelijk willen houden.

Na een week wachten werd ook Treeske voor de tweede keer opgeroepen en verdween voor lange tijd in de behandelkamer. Uiteindelijk kwam er een juichend zustertje vertellen dat iedereen schoon was en men overging op het dichtmaken van de wonden. Aangezien Treeske als laatste binnenkwam werd haar wond ook als laatste behandeld.

Dus wie op Treeske wacht, wacht het langst! Nu hopen wij dat na haar vinger operatie, haar tong operatie, haar knieblessure, haar schouderblessure, haar neus voorlopig het laatste is wat haar de laatste tijd is overkomen. Ik ga in ieder geval zo heel voorzichtig naar huis rijden. Daarna ga ik voor haar koken, dus gewoon even langs de chinees. Inmiddels is het 16.00 uur en Treeske komt de wachtkamer binnenlopen met haar hele hoofd in het verband. Nu nog even in de file naar Zeist. Dus nog maar even wachten.

Supersaai

Een nieuwe periode van saaiheid is bij mij aangebroken. Geen inspiratie om te bloggen, of andere bezigheden. Ik heb zelfs geen schaatskoorts met dit prachtig vriezend weer.

En in tegenstelling tot mijn vorige saaie periode, toen ik zelfs stopte met CBD in te nemen omdat ik dacht dat het daaraan lag, waardoor ik weer terugviel in mijn ziekte, mag ik nu van mijzelf lekker saai zijn.

Ik weet niet hoelang dit gaat duren maar aan alle lezers zeg ik, zwaai zwaai, tot saai.

Vieren

Vandaag ga ik een heleboel vieren, dit omdat het getal 4 er grote invloed op heeft.

75 jaar geleden werd mijn zus geboren. Is het vieren waard, toch? 56 jaar geleden werd de zwaarste Elfstedentocht ooit gereden. 56:4=14

6 jaar geleden was de boek release van Helletocht die ik in ’86 reed 8+6=14 en 6-2=4 😜

Het vriest hier 4 graden. Mijn Amerikaanse weersite verteld mij dat het minstens 14 dagen blijf vriezen. Dat scheelt veel vier russen (virussen) De laatste Elfstedentocht werd op 4 januari verreden. En ik voorspel nu, de volgende op 4 februari. U begrijpt dat ik het vandaag druk heb met vieren?

Piet

Heb ik hier het hele eiland afgezocht naar Piet, nergens zo’n beest te bekennen. Ben ik op een Canarisch eiland, vind ik never nooit ergens een kanarie Piet.

Hoorde ik van een Nederlandse local een mooi verhaal daarover. In vroeger tijd deden zeelui hier al zoektochten naar kanaries. Maar die zijn hier helemaal niet. Maar waar vraag is daar zorgden de Canariers voor aanbod. Ze vingen mussen, verfden die geel en verkochten die als kanarie Piet. Daar kon je mee thuiskomen als zeeman! Probleem was echter dat die beessies onderweg hun kleur verloren en voordat de thuishaven in zicht was veranderden ze wonderbaarlijk in een mus. Een gevalletje van garantie tot de haven in dit geval.

Vandaag een mooie en leuke laatste dag beleefd met een slecht einde. De gehele dag de grote en uitbundige familie Lak op bezoek gehad. Gezellig dat het werd, echt ongelofelijk! Totdat ik op het einde van de middag door de politie werd gearresteerd wegens openbare bedrijving van genocide. Ik wist namelijk geen andere manier te verzinnen om de fam. Lak de deur te wijzen.

Ik schrijf dit log in jail en ik verwacht dus niet dat ik morgen de terugreis aanvaard. Het is hier trouwens heerlijk warm weer, dus vind ik dat helemaal niet erg.

Sirocco

Vandaag had ik me express niet ingesmeerd, omdat ik hier amper bruin word en niemand mij gaat geloven dat ik op Gran Canaria ben geweest. Ik merkte de harde wind vanochtend vroeg al op die stof en zand meebracht vanuit de Sahara. Zodoende kreeg ik van de locals te horen dat de Marokkanen aan de voorjaarsschoonmaak zijn begonnen en vandaag hun matten uitklopten. En dan krijg je hier een Sirocco, zoals ze deze wind noemen, waarbij het zonlicht sterk wordt verduisterd.

De bergen die normaal helder te zien zijn worden bijna onzichtbaar door de mist van stof en zand. Dit kan dagen duren en ik heb enkel morgen nog om bruin te worden.

Alarm

Vandaag een autorit van 200 km over het eiland gereden. Heerlijk de toerist uitgehangen, dus veel woedende Spanjolen gespot in mijn achteruitkijkspiegel op de smalle bergwegen.

In Agaete hebben we heerlijk gegeten.

In Teror at ik een fundamentalistische sinaasappel.

De mooie grote boom op het kerkplein van Teror heeft veel zegen gekregen.

Deze boom even verderop heeft een slechte jeugd gehad.

Er gaat nu zojuist een tsunami alarm af, dus ik stop met dit blog en zoek vlug dekking achter Treeske.