Weg

Soms verdwijnt er zomaar iets uit je leven. Dinie en Bob komen niet meer terug. Dinie is ons oude overbuurvrouwtje en Bob is haar vrolijke hondje.

Dinie viel de laatste tijd nogal eens en heeft nu een herseninfarct gehad. Ligt in het ziekenhuis en gaat daarna naar een verzorgingshuis, waar Bob ook mag wonen.

Vaak hadden we praat en lol, want ze begreep mijn Hulkenhumor. Riep af en toe naar haar als zij in haar tuintje aan het scharrelen was, “OEEEHOIII Dinie, kom je buiten spelen?” Dan schudde zij langzaam met haar hoofd en schaterde het uit.

En zo wordt het stiller op het leugenbankje van Zeist. Eerst Evert, mijn conculega fietsenopknapper en nu Dinie. Nog even en ik zit daar tegen mijzelf verhalen te vertellen. Zal je missen meisje.

10 gedachten over “Weg

  1. Ach wat jammer, maar dat haar hondje mee mag naar het verzorgingshuis is wel een troost.
    Confronterend zo’n gebeuren. Het laat zien hoe kwetsbaar we zijn.

  2. Hopelijk knapt ze zo goed als kan op, dan kun je haar straks regelmatig een bezoekje brengen.
    Zal ze fijn vinden…!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s