Hoog bezoek

Vandaag hadden wij hoog bezoek in Zeist. Nu zijn wij daar wel aan gewend vanwege dat er vele koninklijke hoogheden hier op bezoek komen. Echter dit was wel een speciaal geval. Hare majesteit van het weblog, onze weblogqueen Rietepietz, kwam bij ons op visite.

Ik mocht hare majesteit ophalen van het station. En hoewel Rietepietz wederom onder de indruk was van de enorme imposante verschijning van de Hulk, vergat zij toch niet uit te checken.

Na koffie met appelgebak en een flinke babbel, waarin de diepzinnigheid niet ontbrak, gingen we lunchen in het restaurant bij de Pyramide van Austerlitz. Daar nam Rietepietz onmiddellijk het heft in handen en eiste haar favoriete startnummer op.

Na de lunch richting pyramide gewandeld, waarvan het beeldverslag hieronder.

Rietepietz als legionair
Straf gekregen vanwege mijn stiekeme gedoe op de vorige foto
De queen in de afdaling
Vanaf het bordes spreekt zij haar onderdanen lieftallig toe
En we besloten deze fantastische dag af met een ijsje

Kaalslag

Een enorme kaalslag vindt plaats in Zeist. Nadat eerst de loungeset is weggehaald was nu de beurt aan de blokhut.

Nieuwsgierig als u bent wilt u natuurlijk weten, wat bevindt zich achter de blokhut?

En als u denkt dat dit het is? Hebt u het mis!

Hulken powerrrrr

Verhuizen is ontzettend leuk werk. Vooral als je spullen niet meeneemt naar je nieuwe woning, zoals bij ons een koelkast en een vriezer die in de kelder stonden. Via een smalle trap moest ik de twee, inmiddels omgedoopte loeders, omhoog sjouwen.

Met Hulkse slimheid bond ik eerst een spanband er omheen, zodat ik een goed houvast had. Tree voor tree sleurde ik de apparaten per stuk omhoog. Bijna bovengekomen moest ik een flauwe bocht maken en beide apparaten kwamen daar shockingklem te zitten tussen een vaste kastplank en de trapleuning.

En daar sta je dan met je goede gedrag! Loslaten kan niet want dan flikkert het ‘loeder’ downstairs. Kapitein Treeske hoorde ik zeggen, het moet echt kunnen want ze zijn er ook in gegaan. “Ja ja”! Tijdens een opdoemende hevige zweetaanval, begon ik uit mijn kleren te scheuren en met enorme Hulken power trok ik zo’n kreng door de kelderkast de gang in. “Zie je wel dat het gaat”, riep Treeske enthousiast. “Ja ja”! Na de apparaten buiten te hebben gezet, strompelde de Hulk uitgeput en met rugpijn naar de bank, alwaar hij dit blog schreef over een leuke verhuizing.

Verhuizen

Ik ga verhuizen, blijf hier niet, het is hier niet pluis.

Het schijnt dat wolven Hulken een lekkernij vinden. En ze kunnen sneller lopen dan een Stromer kan rijden.

Mij niet gezien, ik ben weg!

Giga druk

Komende tijd krijg ik het als gepensioneerde giga druk lees ik net in het nieuws.

Of wacht, mijn zoon beheert de Pizza Service in Castricum en is hier misschien beter geschikt voor. Bovendien heeft hij dezelfde achternaam als ik en bakt verrukkelijke pizza’s.

Speurtocht

Pssst, ik verklap een groot geheim. đŸ€­ De alom bekende, zeer hooggewaardeerde blogster Mrs T. vertoeft momenteel in het zeiknatte Zeist. Dit, ondanks de waarschuwingen die de HH vermeldde over de hoge vochtigheidsgraad alhier.

Zij geniet hier tijdens haar lange wandelingen van de prachtige omgeving. Toch vermeldde zij in een reactie op mijn vorig blog, dat zij het Hulkenhuis nog niet had gevonden. Daardoor begon het in mijn Hulkenhoofd te borrelen om haar wat hints te geven voor haar speurtocht. Zie hieronder.

Voor ons hoekhuis staan grote bomen. Achter ons huis staan nog grotere bomen. In de voortuin staat een ‘bonsai’-kastanjeboom. Tegen het huis staat een witte bank. Ook staan de witte hortensia’s aan de rand van de tuin volop in bloei. Bovendien is er een fiets in de voortuin begraven, waarvan enkele ‘botten’ boven de grond uitsteken. Op het zadel zit een kat. Verder in de tuin wachten nog twee katten op hun beurt om te gaan fietsen.

Zal Mrs T. met deze aanwijzingen haar speurtocht volbrengen? Wij wachten in spanning af!

25 Zilverreigers en …

Vandaag in windmolen territorium, ofwel de Flevopolder gefietst. Daar liggen prachtige en zeer Stromervriendelijke fietspaden. Bovendien kom je amper een mens tegen daar, zelfs nu niet in de vakantie periode.

Heerlijk gefietst en ik telde er 25 zilverreigers waarvan sommige verstopt zaten achter de bosjes.

Geschrokken was ik wel van een echte dinosaurus. Als je goed kijkt is hij aan het vervellen zoals vele reptielachtigen, dus daarom is ie echt.