Files

Vandaag een belangrijke dag voor Treeske en Jan. We moesten de sleutels inleveren van het huis in Zeist. We waren al om 4 uur wakker vanmorgen want in mijn hoofd ratelde allerlei dingen die wij moesten meenemen daar naar toe.

We checken altijd even Google maps om te zien of er ernstige files staan, want er leiden meer wegen naar Zeist en vice versa. De heenweg was tot Amsterdam erg druk maar nergens oponthoud. Wel schrokken we op de A2 van de enorme file op de andere weghelft. Van Abcoude tot Utrecht stond het verkeer vast vanwege een gekantelde vrachtwagen.

Om half tien arriveerde wij in Zeist en sprongen als gekken rond in het huis met stofzuiger en dweil.

Om 11.00 was de eindinspectie met aansluitend de sleutels inleveren. De opzichter vond als in orde terwijl Treeske de keuken nog stond te dweilen.

Ondertussen was ik naar de stort en een kringloopwinkel voor de laatste spullen te dumpen. Ik had ook nog sleutels in mijn zak maar die mochten we door de brievenbus gooien. Aan Treeske de eer om voor het laatst de sleutel daar om te draaien en aan de leuke bel te trekken. Daarna naar een buurvrouw voor koffie met gebak en na een uurtje richting Beverwijk gereden.

Wij zongen het hoogste lied op de terugreis en Treeske telde de rode auto’s. Op de A9 ter hoogte van zijkanaal C sprong de wegsignalering aan en de slagbomen gingen naar beneden. Beide brugdelen die over het zijkanaal liggen stegen tot imposante hoogte en wij stonden als 4e auto dus bijna eerste rang. Het duurde een flinke poos voordat ik een mast langs zag komen van een klein zeiljacht. Het scheepje voerde al bijna in het 2 kilometer verderop gelegen Spaarndam toen ons brugdeel na een half uur begon te zakken. De andere brughelft bleef vrolijk naar de wolken zwaaien en kwam niet naar beneden. Omdat ik even de auto was uitgestapt om te zien waarom het zolang duurde, zag ik achter mij een enorme file staan. Toen wij konden rijden stond de andere kant nog steeds stil. De file daar was opgelopen tot na de Wijkertunnel en het verkeer in de stad Beverwijk was compleet vastgelopen omdat de Velsertunnel ook op de A9 uitkomt.

Één omgevallen vrachtwagen en een zeilbootje veroorzaken enorme millieuschade plus economische schade. Wie gaat dat betalen? De te hard rijdende vrachtwagenchauffeur en de kapitein van het langzaam varende bootje?

Leuke groet

Vanmorgen werden we verrast met een leuke groet uit Cran Canaria.

Een heerlijk ontbijt! Dat ze dat tegenwoordig zo snel hierheen kunnen sturen helemaal vanaf de Canarische eilanden?

Vanmorgen een KPN knaap op bezoek gehad om het internet aan te sluiten. De goede man had als hobby praten. Na twee uur was alles voor elkaar en was ik suf gelult. Wat heel fijn is, dat we nu nog maar één afstandsbediening hebben voor de televisie en een nieuw modem met ingebouwde WiFi versterker.

Omdat we het ontbijt niet op kregen, hebben we er ook mee geluncht. Daarna zijn we de nog ingepakte dozen ontvlucht voor een korte strandwandeling in Wijk aan Zee.

Nieuwe start

Eerst even vertellen hoe giga gelukkig ik ben. Zo dat was dat!

Ik werd al snel uitgenodigd door een fietsmaatje voor een rondje Langevelderslag. Ik was dat woord helemaal vergeten.🙄 We reden langs de nieuwe sluis in IJmuiden, die is echt enorm groot. Wat verderop bij Duin en Kruidberg zagen we een kudde Konikspaarden in het bos staan. En toen kwamen we bij het Kopje van Bloemendaal en ik zei tegen mijn fietsmaatje dat ik nu met de Stromer altijd over het Kopje kon rijden en niet meer over het Schoteltje (veel minder steil) hoefde.

Bovenop het Kopje van Bloemendaal

Daarna via Aerdenhout en Vogelenzang naar Langevelderslag gefietst. En opnieuw kwam ik erachter dat het in het plaatsje De Zilk het hardste waait. Even een koffie gedaan bij de strandopgang en toen met gezwinde spoed door de duinen naar Zandvoort gereden. Daarna door het prachtige natuurschoon van Parnassia gereden. Om uiteindelijk met de pont de oversteek te maken over het Noordzeekanaal. Op de pont moesten we een mondkapje dragen want die valt onder het openbaar vervoer.

Na zo’n 85 km kon ik nog net mijn fiets in de berging zetten want daarna werden beide liften buitengebruik gesteld. Dus nog een extra training gedaan met heel veel trappen oplopen.

Verhuisd

De verhuizing is hoera, hoera, gelukt. Met 2 kleine vrachtwagens kwam het verhuisbedrijf 3 kwartier te laat in Zeist aan. Na de inspectie van wat ermee moest, begonnen 4 man sterk met een noodgang alle dozen in te laden. Daarna de meubels en daarbij brak er een medewerker een hele dure vaas van 20 euro en wij waren dolgelukkig dat we van dat ding afwaren. Uiteindelijk reden ze net na het middaguur weg naar de plaats van bestemming. Daaraan gekomen wachtte ons een verrassing!

Vanwege een waterleidingbreuk waren de motoren van de lift stuk gegaan. Dus hadden we de keuze om 24 hoog de trappen op te gaan of de andere lift te nemen. Na rijp beraad werd die laatste optie met algemene stemmen aangenomen. Tegen een uur of half zes werd onder luid gejuich de laatste doos binnen gesjouwd. Toen nog even de televisie ophangen, waarna we in polonaise de trappen afliepen en de verhuizers nog lange tijd uitzwaaiden.

We lagen om 21.00 uur in bed en ik lag nog zeker 3 uur lang met een soort van Sinterklaas geluksgevoel wakker. Vandaag kwamen er vele cadeaus en gelukwenskaarten binnen.

Heerlijk Hulkenvoer

Dag mooi Zeist

De voorlaatste dag in Zeist heb ik nog wat noodzakelijke wandelingen gemaakt. Vuilniszak voor de laatste keer naar de ondergrondse container aan het eind van de straat gebracht. Papier en lege flessen in de daarvoor bestemde bakken gegooid. Nog een autoritje naar het grof vuil en naar de kringloopwinkel gemaakt. En zo zag ik nog een deel van mooi Zeist.

Een vrolijke minibieb

De eerste bladeren vallen en mijn ervaring hier is, dat er nog vele volgen na hun kleurenpracht te hebben getoond. Dat ga ik nog missen.

En nee……. ik ‘vergeet je niet’, mooi Zeist.

Here’s Bobbie !!!!!

Ik ben tot de ontdekking gekomen dat ons nieuwe appartement 52 ramen telt. Binnen en buiten gerekend zijn er 24 grote en 28 balkon en balustrade ramen. Voor een goed uitzicht, zie ik de bui al hangen. Om mijzelf in de toekomst niet Jan Raamwis te noemen, ben ik woestwild naar een oplossing gaan zoeken en……gevonden!

Here’s Bobbie !!!!!

Alweer goed nieuws

Vandaag waren de schilders klaar in ons appartement. En het is toch mooi geworden! Heel blij mee!

En er kwam een zeer goed bericht binnen van de personen die ons oude huis gaan huren. Zij willen graag alles overnemen wat wij willen laten zitten. Dat scheelt mij enorm veel werk, want ik heb geen puf meer om vloerbedekking te verwijderen en wel meer van dat soort klussen. Hij wilde zelfs de carport overnemen terwijl hij helemaal geen auto heeft. Super gewoon! Heel blij mee.

We stay and go into the flow!

Into the flow

Ken je dat gevoel dat alles wat je wil lukt, waardoor je into the flow geraakt? Nou, bij ons is dat het geval met de ons toegekende woning. Jaren geleden had ik een paar opties genomen bij een woningbouwvereniging in het gebied waar ik opgroeide en wat de IJmond wordt genoemd. De reden daarvoor was dat we mensen van de dag zijn en mocht Treeske iets overkomen dan wilde ik graag terug naar mijn geboortestreek. Want binding met Zeist, hoe mooi ook, heb ik niet en nooit gehad ook.

Zo stonden Treeske en ik jaren geleden te kijken bij een vrijwel nieuw appartementencomplex. “Als je hier toch eens zou komen te wonen, dat zou ik geweldig vinden”, riep Treeske toen enthousiast uit. Nou, dat is nu uitgekomen voor ons samen. Hoe mooi is dat!

We reden op de dag dat we de woning konden bezichtigen vanuit Zeist naar Beverwijk zonder ook maar een rood verkeerslicht tegen te komen. Ik zei toen al tegen Treeske, “alle verkeerslichten op groen, we gaan into the flow”! De zeer ruime woning voelde voor ons beiden meteen goed aan. De ligging is perfect, genoeg zon in huis door de vele ramen, groot balkon dat in de luwte ligt van de westenwind die daar vaak waait. Bijzonder weinig vliegtuiglawaai omdat die allemaal noordelijker naar Schiphol vliegen. Alle voorzieningen binnen 200 meter van onze woning. Grote parkeergarage onder het complex. Echt helemaal naar onze zin. Eindelijk gaan we toekomstgericht en heel belangrijk, gelijkvloers wonen.

The flow ging verder omdat Treeske nog zo’n 40 verhuisdozen had liggen van een vorige verhuizing. We gingen rustig inpakken en heel veel ontspullen. Vliering en kelder waren binnen een week ingepakt en schoongemaakt. Ik ging verder met de schuren en Treeske met de kasten op de bovenverdieping. En er waren dagen dat we gewoon niets deden, zo lekker relaxed. Verhuisbedrijven kwamen met offertes en ik vond het jammer dat Spierballen.nl afviel, want die leek goed op mijn lijf geschreven. Op het moment dat Treeskes dozen vol zaten, kwam de verhuizer een nieuwe voorraad brengen. Ondertussen een loungeset, blokhut, koelkast en vriezer verkocht en vele spullen gratis weggegeven.

Op 7 september kregen we de sleutels en toen raakte alles in een stroomversnelling. Vloer uitgekozen en een schildersbedrijf, die heel toevallig tijd had, gecontracteerd. Er doemde toen enkele tegenvallers op, die we gewoon aanvaarden en oplosten. Zoals behang scheuren en de flinke schoonmaakklus. Het schildersbedrijf is a.s. maandag klaar, de pvc vloer wordt er a.s. woensdag in gelegd en a.s vrijdag verhuizen we naar Beverwijk. En alles gaat op rolletjes want ook met het achtergelaten huurhuis willen de toekomstige bewoners graag de spullen overnemen die wij er niet uit willen halen. The flow goes on…..

De toekomst gaat ons veel gemak brengen. Geen enge trappen meer op en af. Geen tuinonderhoud meer en we ontlopen een toekomstige bosbrand 😜, zodat we niet hoeven vluchten. Ook de poging tot inbraak waar wij onlangs mee te maken kregen in ons hoekhuis, zal niet zo makkelijk gaan in onze toekomstige woning. Het voelt daar veel veiliger.

Verder kan ik er heerlijk opa spelen voor de kleinkinderen. Hun sportwedstrijden bezoeken en bij mijn kinderen op de fiets op visite gaan. Ook om weer met mijn oude fietsmaten tochten te rijden is voor mij heel aantrekkelijk. Ook voor Treeske liggen er daar aantrekkelijke activiteiten, zoals strandbezoek, zwembad vlakbij en een liefhebbende Hulk in de nabijheid. Bovendien heeft zij een stelregel die luidt, ‘als het huis me past, kun je mij overal neerzetten’. Nou, wat ben ik blij dat het haar past! En deze woning wordt van ons samen!

De groeten van Nico

Dagelijks krijg ik tegenwoordig de groeten van Nico. Jaren geleden gebeurde dat ook steeds, dus de déjà vu is compleet. Nico speelde een grote rol in mijn leven tot ik op 40 jarige leeftijd besloot om te stoppen met roken. Waarom dan nu weer, kun je jezelf afvragen?

Bij de vorige bewoonster van onze nieuwe woning kwam Nico dagelijks op bezoek, vaak samen met zijn partner Tine. Gezamenlijk lieten die twee genoeg sporen na in het gehele pand. Hoewel de woning is voorzien van een beluchting- en een afzuigsysteem zag het er uit als een bruin café. Zodoende hebben wij 5 zakken van 240 liter behangpapier verwijderd en alle 12 gordijnen plus vitrages naar de stomerij gebracht.

Op dit moment staat een schildersbedrijf de woning te stucken en te sausen, waardoor de penetrante geur van Nico en Tine al redelijk is verdwenen. Zelf ben ik al een dag bezig geweest met het schoonmaken van het balkon, twee slaapkamer- en twee keuken kozijnen. Aangezien deze van kunststof zijn is dit enorm veel werk vanwege de profilering ervan. En echt, alles ziet geel/bruin van de Nicotine vlekken. Nog 8 kozijnen te gaan om Nico en Tine voorgoed te verslaan.

Verscheurd

Na 3 dagen behang te hebben afgescheurd lig ik zelf verscheurd op de bank. En vraag mij af waarom ik er op de laatste dag achterkwam, wat nu toch de beste methode was, om zo makkelijk mogelijk dat papier van de wand af te krijgen.

Afgelopen dinsdag kregen we de sleutel van ons 8 jaar oude senioren huur appartement. Via mijn schoondochter vond ik een schilder die ons appartement kon opknappen. En dat is tegenwoordig heel wat omdat niemand tijd heeft. Hij kwam diezelfde dag langs om te kijken en een inschatting te maken over de offerte. Het ‘goede nieuws’ was dat hij ons meteen vertelde dat hij niet over dit behang heen kon sauzen en hijzelf geen tijd had om het eraf te halen.

Zodoende schakelde ik de vele familieleden in met de vraag om te komen helpen, zoals we dit in het verleden vaak deden als er een woning opgeknapt moest worden. Dit onder mijn eigen verzonnen motto: Een voor Allen, Allen voor een! Maar de tijden zijn veranderd want op één persoon na had niemand tijd voor ons.

En dan gebeurt er wat bij mij! Ongekende krachten kwamen bij mij los. Iets…… Hulks. Als een doldwaze val ik met een grote kwast water met afweekmiddel de behangbanen aan. Kwast links en rechts, van boven naar beneden tot drie/vier keer toe zo’n baan zeiknat. Trek voorzichtig een puntje los en probeerde het behang er in een keer af te scheuren, wat vaak niet lukt. Het papier blijkt uit twee lagen te bestaan en de onderste laag besluit in grote wijsheid de muur nog niet los te laten. Dus opnieuw flink kwasten, trapje op, trapje af want het plafond zit modern hoog. En er zaten heel veel banen in de kamer, keuken, grote hal en beide slaapkamers.

Vandaag begon ik al moegestreden aan de laatste slaapkamer. Kwastenmoe geworden probeerde ik er een baan droog vanaf te trekken en tot mijn grote verrassing lukte dat goed. Alleen bleef het tweede deel ervan achter op de muur. Maar wanneer ik die twee keer flink nat maak, gaat het er heel makkelijk af. Dat scheelde dus heel veel gekwast. Aldoende leert men. 🙄 Treeske en ik werden beide verrast bij de allerlaatste baan. Ik haalde hem bovenaan los en stapte het trapje af om hem er verder af te scheuren. Maar we zagen tot onze grote verbazing het papier gewoon uit eigen beweging van de muur afrollen. Er was geen tijd om het te filmen maar wij schoten heerlijk in de lach bij dit zeer aparte gebeuren.