Gekkenwerk

Een keer in je leven moet je iets geks doen. Ik ging ooit 175 km schaatsen met windkracht 7. Gisteren was de strand mtb-race Hoek van Holland/Den Helder 122 km ook bij windkracht 7. Vanwege de vroege start wegens opkomende vloed en een zwaar ongeluk binnenshuis, was ik te laat om de wedstrijd leiders te zien. In plaats daarvan zag ik de ‘lijders’ rijden.

Speciaal voor een goed blog heb ik mij nog even laten zandstralen op het strand van Wijk aanZee, wat halverwege de race ligt, om een goed beeld te schetsen van de barre omstandigheden die daar heersten.

Op de terugweg van het strand zong ik voor de langsrijdende deelnemers, 🎶we zijn er bijna, maar………🎶. Niemand zong het liedje af. 😒 Dus wist ik precies hoe de vlag erbij hing. En toen ik iemand tegen het talud van een duin zag afstappen, heb ik hem even op gang geduwd. Want uit eigen ervaringen, weet precies hoe zij zich moeten voelen.

Opa power hoed

Mijn kleindochter van 8 is sindskort lid van een hockeyclub waarbij zij haar opa graag uitnodigt om de thuiswedstrijden te komen bezichtigen. Bij de eerste keer dat ik kwam kijken, kreeg ik tijdens de wedstrijd drie knuffels van haar, die ik meteen ‘opa power knuffel’ noemde. Ik zag al vlug dat zij verdedigend erg goed speelde en flink hard kan lopen.

Gisteren mocht ik weer komen kijken en genoot weer van het gekleun van de hockey sticks. Tijdens de rust tilde ik haar hoog in de lucht, waarbij zij mijn hoed pakte en die op haar eigen hoofd zette. “O, o,” riep ik, “je hebt nu het grote geheim ontdekt van opa’s power hoed, want daarmee speel je altijd goed”! En wel hoor, ze speelde de tweede helft een geweldige wedstrijd.