Sidderal

Omdat de buitentemperatuur onder de 10 graden is gezakt, werd het in huis wat kouder, zodat we gisteren voor het eerst dit jaar de kachel hebben laten branden. Positief was, dat hij het deed en dat het lekker warm werd in huis.

Het nadeel ervan is dat daardoor de luchtvochtigheid daalt, waardoor ik meteen met statische elektriciteit te dealen kreeg. Dichtbij de metalen deurkruk gekomen trek ik zo’n grote vonk, dat een auto bougie er jaloers op zou worden. Bovendien krijg ik van al die bliksemschichten het gevoel van een onweerswolk en mijn laatste haar staat constant rechtop. Kortom, ik lijk precies op een sidderaal, in mijn geval, een sidderal.

Jawel hoor, ik ken alle trucjes zoals ehhh…ehhh…ehhh… en die pas ik ook allemaal toe, maar ik blijf vonken trekken als een malle. Daarom heb ik een draagbare aardleiding besteld en daar vestig ik nu mijn hoop op. Vroeger heette zo’n ding veiligheidsspeld, die ik aan mijn kontzak bevestig. En als ik de deur wil openen, ga ik eerst ff lekker twerken met de deurknop om mijzelf te ontladen.

Treesje Alleskwijt

Om toch nog wat conditie op te bouwen, loop ik hier in het appartementencomplex vaak een paar trappen op. Dat wilde Treeske, in navolging van mij, ook gaan doen. Ik adviseerde haar om met 2 trappen te beginnen om zo rustigaan op te bouwen.

Zodoende verdween Treeske op haar sloffen uit huis, stapte de lift in en drukte op de knop om 2 verdiepingen naar beneden te gaan. Ze stapte de lift uit en ondekte daar een gang die er heel anders uitzag als de onze. Wat zij dan nog niet weet, is dat zij op een verdieping terecht is gekomen van een gesloten afdeling tbv dementerende mensen.

Omdat zij daar geen trappenhuis kon ontdekken, liep zij terug naar de lift, maar kon daar geen knop vinden om de lift te openen. Tja, gesloten afdeling! Teruggegaan zocht zij een uitweg en kwam een verzorgster tegen, die haar de weg uitlegt hoe te gaan. Zoekend in die vreemde omgeving, prijst zij zich gelukkig, dat zij geen stagiaire tegenkomt, want die zou zich kunnen afvragen, wat die vrouw daar doet op haar sloffen? Want voor hetzelfde geld, wordt ze daar ergens in een kamer opgesloten.

Uiteindelijk vond zij het trappenhuis en begon aan de klim naar boven. Hijgend kwam zij de kamer inlopen en plofte vermoeid op de bank, waar zij mij het relaas van haar avontuur vertelde. Nu ken ik haar al een poosje en weet dat zij heel vaak iets kwijt is, waardoor ik haar de bijnaam gaf van Treesje Alleskwijt. Deze keer heel perongeluk de weg in het appartementencomplex. Nou, deze situatie was zo hilarisch, dat we hebben er heerlijk om kunnen lachen.