Boosted

I feel boosted! Na de prik nog geen last van griepverschijnselen, enkel een wat gevoelige bovenarm. We konden de rit naar Alkmaar combineren met het terugbrengen van een item wat we de vorige dag gekocht hadden op Marktplaats. De ‘le mans’ keuken carrousel was niet compleet, dus na contact met de verkoopster konden wij die retourneren in het dorp Avenhorn.

De priklocatie in Alkmaar leek in eerste instantie wat chaotisch door de grote mensenmassa die daar aanwezig was. Ik vermoedde dat er 500 personen een afspraak hadden om 16.30. Na het invullen van een gezondheidsverklaring, die thuis digitaal mislukte, kwam ik in een soort van pretpark lussenwachtrij te staan. Daarna kreeg ik contact met een medewerker, die mijn i.d. pas checkte en aan mij vroeg wat ik daar kwam doen? Ik antwoordde dat ik voor de boosterprik kwam, wat hij op mijn gezondheidsverklaring schreef. Ook vermeldde hij daarop dat ik een man was d.m.v. een M erop te schrijven. Ik nog in discussie met hem dat het een H van Hulk moest zijn maar dat verloor ik van hem.

Daarna wees hij mij een speciale lussenwachtrij aan, zodoende dacht ik dat het een speciale boosterprik rij was, maar aan het eind van die lange wachtrij kwamen beide rijen weer bijeen. 🙄 Hoewel we anderhalvemeter afstand moesten houden, waarbij ik driftig met mijn rolmaat rondzwierde, kreeg ik toch het idee dat je er gemakkelijk besmet kon raken.

Aan het einde van de wachtrij werden de mensen verwezen naar genummerde wachthokjes aan de zijkant van de enorm grote tent. Daar werd verzocht om alvast je bovenarm vrij te maken van kleding. Ik werd binnen gewenkt om in een hokje plaats te komen nemen, waarbij opnieuw de gezondheidsverklaring en i.d. bewijs gecontroleerd werden, waarbij die gegevens digitaal werden opgenomen.

Vervolgens kwam er een bloedorstig uitziende dame met een vervaarlijk uitziende spuit op mij af. Geschrokken wilde ik op de vlucht slaan maar zij was mij te vlug af. En als een volleerd darter mikte zij de spuit in mijn arm. “ONEHUNDREDANDEIGHTYYYYYY”, brulde ik door die tent waarna er een gigantisch gejuich losbarstte. Vervolgens moest ik verderop in de tent in afgeschermde cabines zitten, wachtend op een eventuele analfabetische shock, die maar niet kwam.

Vervolgens huppelde ik een uur later blij de tent uit op weg naar de auto, alwaar Treeske mij allerhartelijks ontving. We reden langzaam het enorme complex af en zagen beide een Febo snackbar aan de rechterzijde staan. Hongerig reed ik dat terrein op en kwam voor het eerst van mijn leven op zo’n drive-in. Ik reed faliekant de bestellingspraatpaal voorbij, want ik wist niet hoe dat daar allemaal werkte. Na onze bestelling toch nog te hebben doorgegeven reed ik verder en stopte bij een raam in de muur van het gebouw. Wij wachten en wachten en wachten, totdat ik aan Treeske vroeg, of zij even om de hoek van het gebouw wilde kijken of daar mogelijk een afhaalloket was. Hoofdschuddend kwam zij terug en na nog enige tijd wachten ging plots het schuifraam open en mocht ik pinnen op een apparaat wat met een soort hengel naar buiten werd geschoven. Daarna kreeg ik onze bestelling in een papieren tas, die ik aan Treeske doorgaf. Ik reed verder om het gebouw heen naar een parkeerplaats en toen werd het helemaal hilarisch! Treesje Alleskwijt wist in die korte periode de tas met voedsel zo verdekt op te stellen, dat zij hem zelf niet meer terug kon vinden. Gierend van het lachen en van de honger aten wij even later toch nog van onze heerlijke snacks. Weer een leuk avontuur rijker!

Advertentie