Hanengedrag

Kwam gistermiddag op een fietstocht toch wel een paar aparte beelden tegen, waarvan ik maar 1 beeld heb gemaakt. Maar in de omgeving van de molenwoning, zo noem ik hem maar omdat hij ontwiekt was, waren er nog veel meer hanen te zien.

Kippenfarmen zijn bij mij wel bekend, die worden voor de commercie gebruikt. Daarom vond ik deze ‘farm’ zo apart, omdat er naast anderhalve kip alleen maar hanen rondliepen die flink van zich lieten horen. Vrouwen noemen ze weleens kakelende kippen, nou, deze hanen lieten echt van zich horen. Zo leuk om dat te beleven! En echt waar, in de omgeving liepen er nog veel meer te scharrelen. En dat, terwijl er was niet eens een regenboogzebrapad in de buurt was.

Advertentie

Allemaal de schuld van de zomertijd

Hoe het in de praat te pas kwam, weet ik niet meer, maar we lagen dubbel van het lachen tijdens de lunch, die wij genoten in het Strandhuis te Wijk aan Zee. Treeske, mijn knopjesfreak, vertelde dat zij grote moeite had om de klokradiowekker in onze slaapkamer een uur vooruit te zetten. Wel lukte het haar om het alarm van de wekker af te laten gaan en de radio te laten spelen. 😊 Slim hé!

Ja, zr Catharina op bezoek

Uiteindelijk kwam ze huilend overstuur (niet waar!) de kamer inlopen en vroeg aan mij of ik het misschien voor elkaar kon fabrieken? Met enorme mazzel had ik binnen een paar minuten de juiste tijd ingesteld.

Nou, zei mijn dochter, wij moesten het klokje van de oven op zomertijd zetten en dat kregen we ook niet gedaan. (zie in gedachten een kudde zusters om die oven staan) Uiteindelijk hadden we wel de Russische taal erop gekregen en toen lukte het helemaal niet meer! 🤣🤣🤣

Wat zijn sommige toestellen toch ondingen om simpel even de klok een uur te verzetten. Allemaal de schuld van de zomertijd en in mijn dochters geval, verdenk ik ook Putin!

Noordenwind

Mijn oma, die wij toentertijd opoe noemden, wist altijd vantevoren dat het noordenwind werd. Dat voelde zij aan haar rimmetiek (reumatiek) zoals zij dat noemde. Alvorens en tijdens die windrichting leed zij flinke pijn.

Nu heeft Treeske na wat ongevallen wat minder pezen in haar schouders. Sommige zijn gescheurd, andere gewoon verdwenen wees onderzoek uit. Het blijven zwakke plekken in haar lijf. En nu komt het: ook Treeske klaagt met noordenwind over haar zere schouders. Echt, we kunnen de klok erop gelijk zetten, zoals het gezegde vermeld. En als de wind uit een andere richting waait verdwijnt bij haar de pijn. Maar tijdens de noordenwind ben ik gewoon extra lief en behulpzaam voor haar. 🥰

Groeten uit

Heerlijk een flink eind gefietst. Echt bij het plaatsnaambord moeten omdraaien vanwege een lege accu. Kwam thuis met nog 2 % lading in de 2e accu. Komt door de nog lage temperatuur. In Den Helder was het maar 12 graden.

Op de racefiets was mijn snelste tijd naar Den Helder en terug 5.15 uur. En ik kwam weer mooie en aparte dingen tegen onderweg. Wat ik verschrikkelijk miste in Zeist waren de bloeiende bollenvelden.

Vanwege de wind reed ik lange tijd met de heerlijk geur van de hyacinten in mijn neus. Het ging allemaal heel goed totdat ik een vreemd fietspad tegen kwam. Gelukkig ben ik er niet overheen gereden omdat ik er een paar eenden in of op zag zwemmen.

Rood kroos, wat in tegenstelling tot groen kroos, kroosvaren heet. Maar het is toch net een fietspad met rood asfalt?

De deurbel

Het enige wat mij erg irriteerde in onze nieuwe woning is de deurbel. Geluidsgevoelig als ik ben, schrik ik mij te pleuris als dat ding gaat. Het is al zo erg dat er een deuk zit in het betonnen plafond terhoogte van de plek waar ik zit. Crisis, wat een herrie geeft dat ding! Dus al eens bij de woningbouwvereniging over geklaagd maar dat geluid kon niet worden veranderd zei men. Vermoedelijk dachten de ontwikkelaars van het apparaat dat alle oude mensen doof zijn? De bel beneden bij de ingang van het complex is drietonig, terwijl de woningdeurbel tweetonig is en de tweede toon daarvan klinkt alsof er een varken gekeeld wordt. Dat moesten we in het begin goed leren en het kwam vaak voor dat ik met de intercom telefoonhoorn in mijn hand stond, terwijl er bij ons iemand aan de deur stond aan te bellen. Uiteindelijk kregen we dit toch ook onder de knie!

Bij de ingangbel van het complex dienen wij de hoorn van de intercom op te nemen en laat een camerabeeld ons zien wie er aanbelt. Bevalt ons degene die aanbelt, dan gaan Treeske en ik in vergadering en stemmen wij erover om deze persoon binnen te laten. Echter allereerst vragen wij door de intercom naar de naam of kunnen we zien of het een bekende van ons is. Sommige stellen zich voor als, ‘Pakketje’? 🤔 Dan drukken we op een knop op de intercom om de deur beneden te openen. Dat zoiets tegenwoordig toch allemaal mogelijk is?

De laatste maand viel het ons op, dat degene die beneden stond ons wel kon horen maar wij hen niet. Wij er met de woningbouwvereniging over gebeld en die beloofde iemand langs te sturen. Gisteren kwam er een mannetje langs die er verstand van had. Want toen ik hem vroeg of de belgeluiden gedempt konden worden, zei hij, “nee”! Affijn, hij zat een giga tijd te klooien met het apparaat en haalde uiteindelijk een nieuw toestel uit zijn auto en ging die bij ons ophangen. Toen dat ding uiteindelijk hing ging hij hem instellen en wat bleek, bij dit nieuwe toestel kun je het volume wel instellen. Bovendien hebben we als bonus nu een kleurenbeeldscherm! Daarop danste Treeske en ik een foxiefoxtrot en een hulkenhorlepiep om het mannetje heen en zijn wij dolgelukkig met onze nieuwe intercom.

Stout

Treeske vroeg mij of ik de vaas met uitgebloeide tulpen even héél voorzichtig naar de keuken wilde brengen. Bij het optillen van de vaas vielen er al enkele bloemblaadjes af, waarna ik mij plotseling flink stout voelde worden, dus hevig schuddend met de vaas naar de keuken gelopen.

“Kijk schat, je ‘rozen’pad”, riep ik haar toe. En dan hoor ik haar weer zo leuk schaterlachen.

Betrapt

Ik betrapte mensen die andere aan het betrappen waren. Hoe je dat doet, nou gewoon zo. Ik maakte een foto van politieagenten die in een haast onherkenbare outfit bovenop een fly-over van de A9 een snelheidscontrole hielden met een speedgun.

En als ze een overtreder hadden gespot, schakelden zij de bekeuringsbrigade in.

Tja, het is een mooie dag, dus de mobiele snelheidscontroles zijn weer aanwezig. En ik, ik heb de betrappers betrapt. 🤭

Gelukkige Hulk

Sinds ik in Beverwijk woon ben ik ontzettend gelukkig. Dat was ik op zekere hoogte natuurlijk altijd wel maar hier kent mijn geluk geen grenzen. Ik denk dat het goed is geweest om een paar jaar hier niet gewoond te hebben. Ik waardeer nu veel meer de oude vertrouwde omgeving, die ik toentertijd niet goed zag. Als ik nu ergens op een bepaalde plek ben lijkt dat op een nieuwe ontdekking die toch vertrouwd aanvoelt. Dat is heel mooi omdat zo te ervaren.

Ik kreeg afgelopen zaterdag een uitnodiging van mijn 8 jarige kleindochter of ik naar haar hockey wedstrijd wilde komen kijken. Na 10 minuten lopen sta ik op het hockeyveld en zet even mijn hoed op haar hoofd waarbij ik zeg, “met opa’s power hoed, speel je altijd goed!” En dat de tegenstander dan veel beter was, doet niet terzake. Ik geniet daar van alle spelende kinderen en ook weer veel meer dan toen ik vroeger naar de wedstrijden van mijn eigen dochter ging. Denk gewoon dat zoiets een opa’s voorrecht is.

Het huurappartement waarin wij wonen, daar zijn we zo tevreden over. Alles lijkt er zo in harmonie te zijn. Een bezoeker sprak ooit uit dat de twee toiletten wel wat overdreven waren op een verdieping. Maar wat zijn we er blij mee, want vaak moeten we tegelijkertijd. De inpandige garage waarderen wij bij elke autorit. Ook het veilige gevoel wat we hier ervaren, na de inbraakpoging in Zeist, is zo heerlijk rustgevend. De ruimte die we hebben is fantastisch en we zitten al op het balkon met dit mooie weer. En met de fijne pvc vloer die we erin hebben laten leggen is het onderhoud tot een minimum beperkt. Echt, een superfijne woning waarbij ik het straatvegen, het tuinonderhoud en de heggen knippen totaal niet mis.

Ik vind het heerlijk om mijn zegeningen zo te tellen en dat onze relatie zo harmonisch is maakt mij een gelukkige Hulk. Wij samen gaan hier nog veel meer genieten!

Dat het weer kan?

Ik kreeg van Treeske haar dochter en schoonzoon voor mijn verjaardag een etentje bij mijn favo restaurant. Op voorwaarde dat zij ook mochten mee eten!

Na jaren kon dit eindelijk weer eens om gezellig met z’n vieren te gaan uiteten. Een heerlijke biefstuk en een dame blanche waren mijn deel. Ze vonden mij erg stil aan tafel maar dat kwam omdat ik intens zat te genieten. Dat het weer kan? Super gewoon! Geen mooier cadeau dan dit!

O ja, we hadden op een gegeven moment zo’n lol. ‘Treesje alles kwijt’ was plots haar glas kwijt. Haar dochter had hem gevonden. “Mam, je hebt het glas in je hand”, riep ze proestend uit. En toen we naar huis reden zagen we een prachtige bloedrode zon onder gaan. Het was een heerlijke feestdag!

Hersteld?

Ik had het vermoeden, dat ik wel hersteld zou zijn van de covid besmetting. Nadat ik afgelopen zondag 3 km rustig had gefietst kwam ik nog helemaal kapot thuis. Afgelopen dinsdag 3 km gewandeld (of was het meer kuieren?) naar het stembureau en dat ging heel erg goed. De dagen erna steeds langere ritten op mijn stadsfiets gereden, waardoor ik vandaag dacht, ik ga een ritje op de Stromer proberen.

Bij pontje Buitenhuizen aangekomen was ik zo erg aan het hijgen, dat ik ben daar meteen omgekeerd en heel rustig naar huis gereden. Ik heb precies zoveel lucht als toen ik vroeger zware shag rookte. Dat is even een tegenvaller, helemaal omdat ik niet meer hijgde bij de ritten op de stadsfiets. Bewijst wel, dat je ook op een zeer krachtige elektrische fiets, echt nog wel moet trappen! Nou, ik ga maar door met langzaamaan de conditie op te bouwen en hoop niet, dat ik een longcovid patiënt zal worden?