Alarm

Treeske ging afgelopen week een middagje shoppen op de Breestraat in Beverwijk, waar dan ook de weekmarkt is. Zwaar beladen kwam zij terug en begon met haar bekende spraakwaterval te vertellen wat en waar zij allemaal was geweest en had gekocht. Op de markt een paar leuke lange broeken in diverse kleuren. Langs de Zeeman voor een legging en shirts en ook langs de Etos.

Toen zij bij die laatste winkel naar buiten liep, ging het alarm af. Dus zij terug naar de kassa om de spullen die zij had gekocht nogmaals te laten checken. Toen weer naar buiten en geen alarm maar ze liep weer naar binnen om haar Etos kaart te laten scannen want dat was zij vergeten. Daar kreeg zij nog twee verpakte cadeautjes, die zij thuisgekomen uitpakte en was in de veronderstelling dat het van die kleine monster producten waren.

“Owww”, riep ze gelukkig, “dit is wel mijn merk crème”, terwijl ze de potjes probeerde open te maken. “Nou, die willen niet open”, hoorde ik haar mompelen en legde ze even terzijde. Toen ze de verpakking wilde weggooien, las ze daar ergens dat deze artikelen bestemd waren om je eigen Etos speelwinkeltje te creëren. 🙄 Het gevolg daarvan was dat wij beiden weer heerlijk hebben gelachen.

Figuurtje

Ik heb met iemand een fietsrit gemaakt, die een app heeft, waar je op kan zien hoe je gereden route eruit zag. Je kunt het op de kaart zien maar ook in vogelvlucht. Grappig was het om te zien, dat de route een soort mensachtig figuur was geworden.

Op de kaart nog wat onduidelijk
Maar de afbeelding in vogelvlucht is toch echt een menselijk figuurtje wat omhoog kijkt

Hoog bezoek

Fietsdinnetje uit Zeist wilde graag eens bij ons langskomen om ons appartement te bekijken. Gisteren was het zover, na een fietsrit uit Zeist overnachtte zij in een hotel te Amsterdam en zou naar ons toe komen fietsen. Op een gegeven moment appte ze mij over de aankomsttijd en……een foto van haar kat die ze mee had. Gloeiende, gloeiende, ik heb niks met katten en helemaal niet in mijn huis. Dus volgt u hieronder even de conversatie daarover?

Dan antwoord zij ook met ‘dat beest’ en daarbij komt onze leuke klik die wij met elkaar hebben weer om de hoek kijken. Daar kan ik zo van genieten!

Nou, dat was een hele opluchting voor mij. Bij haar aankomst de fiets en de kat, met verzorging, in de schuur gezet en daarna ons huis bezichtigd. Na een verfrissing reden we met de auto naar restaurant ‘het Strandhuis’ in Wijk aan Zee, waar Mariët ons op een lunch trakteerde. En die was heel erg lekker!!! Waarbij we elkaar heerlijk hebben gesproken, althans Mariët en Treeske praten als brugman en ik luister dan heel erg goed, waarbij ik wél dooreet.

Na de lunch had ik een paar foto’s genomen van de werkzaamheden op het strand en in zee, vanwege de installatie van de elektricitritskabels die van de windmolenparken komen en naar het verdeelstation in Beverwijk lopen. Daarvoor wordt ook onder de duinenrijen doorgeboord om zo min mogelijk schade aan de natuur toe te brengen. Frappant detail daarvan was, dat toen ik thuiskwam en op de familie app keek, mijn broer exact dezelfde foto’s had gemaakt op ongeveer hetzelfde tijdstip als ikzelf! Terwijl wij elkaar daar niet hebben gezien. Wat een toeval!

Al met Jan Al, een bijzonder leuk en gezellig hoog bezoek gehad, waarbij onze vriendschap weer verdiept is.

Eikel

Heel, heel lang geleden, zo begint dit sprookje wat werkelijkheid werd, viel er een eikel op de grond, waaruit deze boom ontstond.

En de prijsvraag is, hoe oud is deze boom? Voor de winnaar met het juiste antwoord, ligt er een virtuele knuffel klaar van de Happy Hulk. Nou, die wil je winnen, toch?

Buffels

Vandaag ben ik met een andere groep wielrenners meegereden, die de naam draagt, de Baandert Buffels. Zij starten op een plek op de Baandert in Heemskerk en de renners heten Buffel 1, Buffel 2, Buffel 3 enz. enz. Ik had heel lief gevraagd of ik met hen mee mocht rijden. Dat mocht wel maar helemaal achterin. En daar was ik wel blij mee omdat ik jarenlang niet meer in een groep heb gereden en dat is toch een kunstje. De groep rijdt namelijk kop over kop en hebben er flink de vaart in.

Maar omdat ik heerlijk makkelijk achterin reed, kreeg ik het idee om een liedje te gaan fluiten. Echter, dat wilde ik de hijgende wielrenners niet aandoen. Het kan te gek ook! Zo af en toe waaide het flink waarbij ik mijn benen voelde jeuken om toch op kop te gaan rijden. Maar afspraak is afspraak en nadat we Volendam waren gepasseerd ging het tempo flink omhoog en dat zakte niet meer vanwege de rugwind.

In Middenbeemster gingen we koffiedrinken en daarna huiswaarts. Op een lang fietspad vormden we twee waaiers, waarbij ik in het tweede groepje op kop bleef rijden. Ik kreeg op een gegeven moment wel op mijn donder, omdat ik na een bocht te snel optrok, waardoor degene in mijn wiel steeds een gat dicht moest rijden. “O”, zei ik, “Gerrie Knetemann vond dat altijd de allerbeste training”, waarbij ik hem lachend aankeek. Thuisgekomen kon ik mijn wielerkleding zo in de kast terug hangen, want zweten was er niet bij vandaag.

Aanhouding

Gisteren iets bijzonders meegemaakt waar ik niet blij van werd. Ik fietste door het duingebied, waar het nu met allemaal verschillende kleuren groen prachtig mooi is. Op een gegeven moment zie ik verderop op het fietspad een man zijn fiets dwars over het fietspad zetten. Dichterbij gekomen zag ik hem nog onderzoekend kijken naar zijn fiets, wat mij in de veronderstelling bracht dat er iets aan markeerde. Vervolgens stak de man als een politieagent zijn arm omhoog en maande mij te stoppen. Toen ik bij hem was gekomen, gaf hij mij een hand en stelde zich voor als Bos, de boswachter. Zodoende antwoordde ik gevat, Jan met de nóg kortere achternaam.

Hij zei dat ik in overtreding was, want ik mocht daar niet fietsen. Daarop vroeg ik hem verbaasd, hoe hij op dat idee kwam? “Uw fiets heeft een kentekenplaat en er mogen hier geen voertuigen rijden met een kentekenplaat”, antwoordde hij. “Maar dit is een fiets en hier ligt een fietspad, dus mag ik hier fietsen”. “Nee, antwoordde hij, “zo zijn de regels hier in het PWN gebied”. “Trouwens, uw fiets gaat veel te snel, hij kan wel 50”, vervolgde hij. “Dat kan hij niet en in dit gebied rijd ik niet snel, vanwege de vele bochten en de medeweggebruikers”, zei ik. Opdat moment sjeesde er een racefietser met een noodgang voorbij, die maar net zijn dwars over de weg geplaatste fiets kon ontwijken. “Hij rijdt veel harder dan mijn fiets kan”, wees ik hem erop. Toen vroeg hij om mijn duinkaart. “Jawohl, herr obersturmbahnfurher”, wilde ik zeggen maar slikte dat gelukkig in. Hij bekeek mijn digitale duinkaart op mijn telefoon en zei toen, “ik laat het bij een officiële waarschuwing, dus u krijgt geen bekeuring en u verlaat het duingebied via de kortste route”. “Dus dat is via Egmond?”, vroeg ik hem hoopvol, zodat ik mijn geplande route kon rijden. “Nee, u keert om en rijdt naar de Zeeweg” zei hij streng. “Oké, ik zal het nooit meer doen!”, zei ik op de manier zoals vroeger tegen mijn moeder, als ik weer eens iets stouts had gedaan. Ik stapte op de Stromer en reed voorbeeldig, heel rustig weg, hoewel ik inwendig kookte!

De PWN is gebiedsbeheerder over 7500 hectare duingebied waarin diverse drinkwater gebieden in liggen. Zij zijn dus ook drinkwaterleverancier hier in de omgeving. Hun doel lijkt erop gericht om zoveel mogelijk mensen tegen zich te keren op het gebied van natuurbeleid. De laatste jaren zijn vele hectares bos verdwenen vanwege hun idee om het gebied terug te brengen naar de zandverstuivingen, zoals dat oorspronkelijk was. Dit terwijl dat tegen het CO2 beleid van de regering is om zoveel mogelijk bomen bij te planten.

Dat ik persoonlijk niet meer mag fietsen in dat prachtige gebied, wat zich uitstrekt van Zandvoort tot Groet, vind ik echt heel jammer. Maar omdat zij hun eigen regeltjes daar verzinnen, blijf ik er gewoon fietsen met mogelijk een hoesje over mijn kentenplaat. Bovendien was dit in de 55 jaar dat ik in dat gebied kom, mijn eerste aanhouding door een boswachter, dus is de pakkans mede door de snelheid van de Stromer zeer gering. Ik blijf tenslotte een Hulk, die de regels van vrijheid en blijheid hanteren!

Triggerpoints

Lieve mensen ik ben dolblij! 😊

Ik kreeg onlangs zomaar last van een pijnlijke linkerduim en dat werd steeds erger. Bij een bepaalde beweging kreeg ik het gevoel of er duizenden spelden in geprikt werden. Krijg ik verleden week mijn tweelingdochters op visite, waarvan er een zeker een jaar lang ook last had van een zere duim. Zij is na allerlei onderzoeken en een brace gedragen te hebben van de pijnlijke duim afgekomen door een bezoek aan de fysiotherapeut. Die drukte een paar minuten op een klein plekje ergens op haar borst en daarna ging zij pijnloos door het leven.

Dus probeerde zij dat ook even bij mij te doen, maarja, Hulken hebben zo een giga borstomvang, dat zij wist het plekje niet te vinden. Nu had ik vannacht zo een pijn in die duim dat ik er slecht van kon slapen. Vroeg wakker geworden ging ik op zoek naar dat speciale plekje. Uiteindelijk vond ik een hard klein knobbeltje en toen ik erop drukte deed het pijn. Ik ging er harder op drukken met mijn vingertop en na 3 minuten verdween de pijn. Daarna deed ik allerlei bewegingen met mijn duim zonder er pijn in te voelen.

Meteen herinnerde ik van een aantal jaren geleden dat ik mijn arm tot horizontaal kon optillen maar hoger werd het flink pijnlijk. Toen heeft een fysiotherapeut mij de truc met het tennisballetje geleerd, die ik tussen de muur en mijn rug plaatste, precies op de plek van een spierknooppunt en dan drukken tot de pijn verdwenen was, waarna ik zonder pijn mijn arm tot een verticale stand kon heffen.

Hoe deze verstoringen in het lichaam kunnen ontstaan, weet ik niet. Maar ik denk dat je het kunt vergelijken met een verkeersknooppunt, waardoor er altijd file ontstaat en je niet op de plek kunt komen waar je wil zijn. Het bloed kan via de spieren geen zuurstof brengen of afvalstoffen afvoeren bij de plaats die pijn doet, zoals bij mijn duim, waardoor de verstoring/pijn ontstaat. Door nu simpelweg op het spierknooppunt druk uit te oefenen, lost de ‘file’ zich op en kan het ‘verkeer’/bloed zich naar de juiste plaats begeven.

In de fysiotherapie kan dit ook via het zogeheten dry-needeling maar je kunt jezelf ook helpen door simpel op zo’n knooppunt 3 minuten te drukken. Om de plaats van de knooppunten te vinden kun je Googlen. Vraag simpel naar triggerpoints schouder, als je daar last hebt. Verder heb ik hieronder een verwijzingslink gezet om hierover te lezen. En als er zelfs klachten van tinnitus deels mee behandeld kunnen worden, biedt dat voordelen. Ik ben iig heel dolblij met mijn weer goed werkende duim. 👍

https://mens-en-gezondheid.infonu.nl/aandoeningen/86521-triggerpoints-oorzaak-van-chronische-pijn.html

Hilde

Als verjaardagscadeautje had ik Treeske uitgenodigd voor een bezoek aan Het huis van Hilde, een archeologisch museum in Castricum. Het museum is rijkelijk gevuld met archeologische vondsten uit Noord-Holland.

Bovenstaande figuren Hilde en Cees zijn gereconstrueerd zoals zij er destijds uitzagen. Naast de in de tentoonstelling gestalde voorwerpen, liggen er in de speciaal ingerichte magazijnen een enorme schat aan gevonden voorwerpen. Het was indrukwekkend om te horen en te zien hoe de mensen in het verleden hebben geleefd.

Daarna hebben we als verrassing geluncht in het nabij gelegen restaurant Bij de Buurvrouw. En omdat ik speciaal voor deze gelegenheid alle deuren voor Treeske opendeed en haar als eerste naar binnen liet gaan, heeft ze heerlijk genoten als een prinsesje van haar verjaardagscadeau.

Lente foto

Stromer Zwitserland vroeg via de kwartaal nieuwsmail aan de gebruikers om een lentefoto in te zenden. Er zijn daarmee ook prijzen te winnen, met de vermelding dat zij de foto’s kunnen gebruiken voor reclame doeleinden. Zodoende kreeg ik het idee om afgelopen maandag nogmaals naar het veelkleurige bollenveld te fietsen en daar de Stromer te fotograferen.

Op de rit erheen zag ik nog maar enkele bollenvelden in bloei, de rest was al gekopt om de bol, waar het de boer om gaat, beter te laten groeien. Zodoende hoopte ik dat dit nog niet was gebeurd bij mijn doelgebied. Het veld ligt trouwens verscholen achter een bos vanaf de N9 autoweg bekeken waar ik langs reed, dus dat bleef tot het laatste moment spannend.

Er was ook al tegenlicht van de zon en je mag als toerist niet het bollenveld betreden. Zodoende kreeg ik niet de ideale foto, die ik wilde maken. Nog een paar andere positie geprobeerd waarvan ik er ook een heb ingestuurd.

Vanwege het mooie weer, had ik op de 130 km lange reis diverse wielrenners achter mij aanrijden. Het leuke daarvan is, als ze mij al kunnen bijhouden, dat niemand vraagt of ik wat sneller kan rijden. Nee echt, ze zitten zo hard te hijgen in het wiel, dat ik het gevoel krijg dat ik rugwind heb. Zo blijft het genieten op en met de Stromer.

Wijkermeerpolder

Op 1 july vieren we het 150 jarige bestaan van de Wijkermeerpolder. Omdat ik in die polder opgegroeid ben en geboerd heb, ben ik uitgenodigd als eregast. (een van de vele 😜) En omdat ik hartstikke goed bier kan drinken en kan feesten ga ik er vol goede moed heen.

Dat het niet altijd feest was in die polder, heb ik aan de lijve ondervonden. Maar ook onderstaand krantenknipsel uit het jaar 1930 getuigd daarvan.

Het boerenleven is hard! Dus als er nu een feest wordt gegeven, ga ik nu alvast oefenen voor de polonaise!