Op mijn knieën gegaan

Met deze roos in mijn handen ben ik op mijn knieën gegaan voor Treeske en zei, “lieve Treeske…………”

We vierden haar verjaardag in Vinkenveen op een eiland in de zon, bij haar dochter en schoonzoon. Na een gezellige middag met cadeautjes besloten we om Chinees eten te halen. Bij de Chinees kregen we naast de bestelling ook een roos aangeboden vanwege moederdag. Zodoende ontstond er iets van een plan. Schoonzoon waarschuwde mij nog met de woorden, “kijk uit, ga niet op je knieën, want ze zeggen altijd ja”.

Teruggekomen in de caravan zat Treeske al aan de gedekte tafel te wachten. Schoonzoon zette de zak met etenswaren ook op de tafel en ging ook zitten. Daarmee schiep hij ruimte voor mij om mijn plan uit te voeren. Ik zonk met de roos op een knie en zei, “Lieve Treeske, deze ……” Verder kwam ik niet omdat praatgrage Treeske mij vol lachend onderbrak met de woorden, “wat krijgen we nou?” Ik deed nogmaals een poging want opgeven is bij mij geen optie. “Lieve Treeske”, begon ik weer, “deze roos wordt je aangeboden door de Chinees vanwege moederdag”.

Advertentie

Nesteldrang

Op 18 maart van dit jaar schreef ik dat het ons opviel dat er een diverse stellen kauwen de schoorstenen bij ons aan de overkant in bezit hadden genomen om er een nest in te bouwen. Daar zijn ze zo’n zes weken mee bezig geweest, waarna ze begonnen met flikflooien. Daarna werd het wat rustiger in de buurt, vermoedelijk omdat de vrouwen aan het eieren bakken waren geslagen.

Nu viel het mij op dat een vader kauw iets van een psychische stoornis vertoond. Terwijl moeder de eieren bakt zag ik hem meerdere keren met een papieren zakdoekje aan komen vliegen, die hij met poot en snavel aan stukken scheurde en tot een propje vouwde. Waarschijnlijk deed hij dat om het nest nog wat aan te passen. Tijdens dat gebeuren wipte hij menigmaal op de rand van de schoorsteen en liet het propje aan zijn ega zien. Vermoedelijk keurde zij dat telkenmale af en begon hij opnieuw het propje uit te pluizen en te veranderen. Dat ritueel herhaalde hij zo’n keer of zeven, totdat er van het propje niets meer over was en vloog hij weg om nieuw nestmateriaal te zoeken. Echt, ik heb nog nooit gezien dat hij met het propje de schoorsteen in ging.

Vandaag zag ik hem weer bezig, toen ik op het balkon zat en was getuige van een echtelijke ruzie. Elke keer als die beste man zijn keurig gemaakte propje liet zien, hoorde ik een krassende humeurige stem uit de schoorsteen komen, die riep, “vent, donder toch op met dat papier, je ziet toch dat ik hier zit te broeden”. Hij droop wat beteuterd af en bekeek zijn propje opnieuw en dacht dat hij er nog wel wat aan kon verbeteren. Driftig begon hij opnieuw te plukken en te kneden en waagde nog een kans om zijn kunstwerk aan haar te tonen. “Aaaahhhgggg”, klonk het krassend uit de schoorsteen, “wegwezen jij, opmieten, ik wil je niet meer zien, dat nest is allang klaar”. Verschrikt tuimelde vader van de schoorsteenrand af, waarbij hij zijn propje uit zijn snavel liet vallen, waarna de wind het wegblies. Teleurgesteld ging hij depressief op de dakrand zitten, waarna hij na een poosje zijn verenkleed begon te poetsen, want tenslotte wilde hij wel het heertje blijven. Een vader kauw heeft ook zijn trots!

Gezellig samenzijn

Er was een gezellig samenzijn georganiseerd door de bewonerscommissie van ons appartementencomplex, op een vlakbij gelegen terras van een bekend Beverwijks café. Zodoende konden nieuwkomers kennis maken met de andere bewoners en andersom. Nou, en bij dat laatste woord heb ik mij flink laten gelden. Ze moesten natuurlijk wel even weten dat ze een Hulk onderdak hadden gegeven.

Iedereen vond Treeske haar haar leuk zitten, dus daar kwamen opmerkingen over. Zo vertelde Treeske hoe ze aan die kapper kwam. Zij zag op een gegeven moment in het hier naastgelegen winkelcentrum een vrouwelijk persoon lopen met een kapsel wat zij eindeloos leuk vond staan. Ze wilde vragen aan de vrouw wie haar kapper was, maar de vrouw liep gewoon door. Dus Treeske spurtte achter die vrouw aan om haar het alsnog te vragen. “Nou”, onderbrak ik haar verhaal, “zo heeft ze mij nou ook ooit versierd”! Met deze zin was het ijs gebroken en samen met de drankjes kwamen er vele leuke verhalen los.

Wat mij opviel was dat er een aparte parkeerplaats was ingericht voor de vele Ferrari’s. Zo noemen de bewoners hun rollators. Was leuk om te zien als een van hen naar huis ging om tussen de kluwen rollators hun eigendom terug te worstelen. Iedereen kreeg van de organisatie twee consumptie munten en toen die waren opgebruikt, spoorden diverse dames hun mannen aan om rondjes te gaan geven. Nou, u begrijpt dat het daardoor steeds gezelliger werd. Ook werden er snacks besteld en wilde er iemand gaan zingen (it wasn’t me) we gaan nog niet naar huis, maar die smoorde ik snel door een bitterbal in zijn mond te proppen.

Uiteindelijk werden de oudjes toch wat moe en vertrokken er een paar om bij de naastgelegen sjinees hun bestellingen te plaatsen want niemand had nog zin om te koken. Tijdens het wachten namen we nog een laatste drankje waarna we gezamenlijk, bijna gearmd, naar huis waggelden. Daar genoten we van de glote loempia’s waar we deze keer wel twee kwaltieltjes op moesten wachten. Iedereen had heerlijk genoten van het gezellige samenzijn. Want dat kan nu eindelijk weer!

Wind

Uit wel ingelichte kringen is mij ter ore gekomen, dat sommige bloggers last hebben van winderigheid. Sommige onder u komen daar ruiterlijk vooruit, zoals de weledelgestrenge heer P te K in B, anderen hullen zich hierover in stilzwijgen.

Nu heb ik een middel ondekt, waardoor de wind afneemt en minder luid klinkt. Bovendien helpt dit middel om het milieu te ontlasten van onwelriekende geuren en gevaarlijke methaangassen. Een kwart theelepel van dit middel, Bovaer geheten, neemt u per dag in, waardoor u meehelpt aan de vermindering van de opwarming van de aarde. Nou, hoe mooi is dat? Meer uitleg over Bovaer kunt u lezen op het blog van de heer Google. Wel, zeer tot uw dienst en be happy en feel happy met minder wind.

Aardbeien

Dat Beverwijk voorheen bekend stond als aardbeienstad, wilde ik Treeske op een bepaalde manier laten weten. Ten eerste is zij dol op aardbeien en ten tweede als je een aardbei op een bepaalde manier doorsnijd krijg je een hartvormig plakje. En Treeske is na vlinders en regenbogen ook verrukt van hartjes.

Nu liep ik gistermorgen door het winkelcentrum om een pakje op de post te doen, toen ik iemand mijn naam hoorde roepen. Maarja, als Hulk zijnde heb ik hier zoveel fans in Beverwijk, dat ik er even geen aandacht aan schonk en eerst het pakje afleverde. Op de terugweg hoorde ik weer die stem, nu zeer sensueel mijn naam fluisterend, dus nam ik even de tijd. Ik draaide mij om en zag tot mijn verbazing niemand staan. Enkel heel veel doosjes aardbeien waaruit weer die sexy stem klonk. “Neem me mee, neem me mee”, klonk het verleidelijk, “je doet er Treesje zo’n plezier mee!” Ja en toen kon ik het natuurlijk niet weigeren en kocht een doosje aardbeien voor mijn lieve schat.

Een zeer bijzondere ontmoeting

Toeval bestaat niet, of toch wel?

Ik had hem al een paar keer ontmoet in de wandelgangen van ons appartementencomplex. Een keurig nette heer, wiens vrouw vorig jaar was overleden en ja, diezelfde krasse knar die achter de Marokkaanse jongetjes wilde gaan rennen, vanuit het blog, ‘Nieuwe generatie’. Treeske had hem uitgenodigd voor de koffie om nader kennis te maken met elkaar. Om half 11 stipt stond hij met een bos bloemen voor de deur en toen werd het heel erg gezellig.

Hij kwam bij mij over als een zeer gevoelig mens en hij vertelde over de sterfomstandigheden van zijn vrouw en over zijn familie. Hij kwam uit een familie van 7 kinderen (ik ook en heb er zelf ook 7) en woonde op de Hendrik Mandeweg in Beverwijk. (precies tegenover mijn opa en oma) Nadat hij trouwde woonde hij in de Strauszstraat te Heemskerk het dorp naast Beverwijk (tegenover het huis waar mijn meisje woonde die later mijn vrouw werd)

Daarna verhuisde hij naar een eengezinswoning in de Vredenburg te Heemskerk wat ligt in plan Sandenburg. (waar ik ook woonde in de Leeuwenburg) Vandaar verhuisde hij naar het Frank Sinatraplein te Beverwijk (waar ik precies een etage hoger kwam wonen) Zodoende werd hij mijn onderbuurman en ik zijn bovenbuurman. En omdat te vieren, hebben we samen afgesproken om het hele repertoire van Frank Sinatra te zingen onder de douche, zodat we elkaar kunnen horen door het doucheputje.

Echt, toeval bestaat niet, toch?

Alles is te koop

Ik had mijn racefietsschoenen op Marktplaats gezet omdat ik wegens ouderdom niet meer met klik pedalen wilde rijden. Zodoende had ik al een jaar geleden onderstaande pedalen erop gezet en rijd ik er met gewone loopschoenen op.

Dat bevalt mij uitstekend op korte ritten maar bij langere ritten boven de 100 kilometer krijg ik brandende voetzolen, omdat de zool van loopschoenen niet zo stijf is als een fietsschoen. Zodoende was ik al een poos bezig om naar nieuwe dure fietsschoenen te kijken met een normale zool. Want met een klikpedaal zit er onderstaand plaatje op de zool gemonteerd wat past in het klikpedaal.

Toevallig vond ik op internet een rubber zooltje wat over bovenstaand klikplaatje valt.

Nou, die heb ik dus gekocht en over mijn racefietsschoenplaatje gemonteerd en daarmee kan ik op de platte pedalen rijden.

Zodoende heb ik de advertentie op Marktplaats verwijderd en kan ik met weinig kosten gewoon weer met mijn eigen fietsschoenen rijden. Ik verbaas mij er steeds meer over, dat toch bijna alles te koop is.

Het geheim van de sok

Ik zat op een gezellige verjaardag bij mijn zoon in de tuin, toen mijn dochter die naast mij zat aan mij vroeg, “wat doet die sok onder je stoel?” Verbaasd keek ik onder de stoel en zag de sok liggen, die ik eerder op de dag kwijt was geraakt.

Ik was die morgen om 8.15 gaan fietsen bij 4°C en kwam om 13.00 thuis. Daarna gegeten en gedoucht. In de slaapkamer ging ik mij aankleden met de bovenkleding van de vorige dag. De sokken had ik al schoon aangetrokken en wilde het vorige paar in de wasmand gooien, echter, ik kon maar 1 sok vinden. Omdat ik naar de verjaardag ging zocht ik niet verder en stapte even later op de fiets en reed naar mijn zoon, die een paar kilometer verderop woont.

Maar hoe die sok nu onder die stoel terecht is gekomen, zal altijd wel een geheim blijven. Het enige wat ik kan bedenken is, dat hij in mijn broekspijp heeft gezeten. 🙄 Maar het leuke van dit hele verhaal vind ik dat je zelfs over een sok kunt bloggen!