Ploffen

Ik was een beetje dom! En ook een beetje slim! Gisteren op de terugweg van de 150 km rit, besloot ik niet via de weg in de duinen te gaan, ivm drukte van strandgangers. In de schaduw van een paar bomen bij Wassenaar wisselde ik mijn accu die nog niet geheel leeg was. Meteen daar een reepje en een zout worstje gegeten, want dat kun je goed gebruiken met warm weer.

Na Katwijk kwam ik in Noordwijk en zag verderop het fietspad een vrouw op de fiets stappen met een hond aan de lange lijn. Naast het fietspad staan lantaarnpalen in de berm en ik zag dat de hond daar rechtsomheen wilde en de vrouw op het fietspad er natuurlijk links van reed. Om een ongeluk te voorkomen gaf de vrouw een flinke ruk aan de lijn en slingerde zichzelf dwars over het fietspad bijna omver. Ze hield zich net aan staande door van de fiets af te springen. Door die manoeuvres ontstond aan beide kanten files van fietsers op het drukke fietspad en velen van hen spraken hun geschrokken mening uit naar de vrouw.

Na Noordwijk besloot ik wegens drukte op de fietspaden nog verder van de kust af te gaan rijden en reed naar de ringvaart van de Haarlemmermeerpolder. Daar was het heerlijk rustig en kon ik lekker opschieten. Via Heemstede en Spaarndam reed ik naar pontje Buitenhuizen om daarmee het Noordzeekanaal over te steken. De pont voer echter net weg en ik had geen zin om daar 20 minuten in de bloedhete zon te wachten. Ik keek daar op mijn dashboard en schrok omdat ik nog maar 10 % accuvulling had. Dat is te weinig om thuis te komen via pont Velsen. Ik schakelde meteen naar de minst verbruikende stand en schakelde naar een zeer kleine versnelling om zo min mogelijk stroom te verbruiken.

Nu heeft de Stromer, schrik niet, 30 verschillende ondersteuning standen, die tesamen met de 11 versnellingen 330 gebruiksstanden kent. Echter bij pont Velsen aangekomen had ik nog maar 3 % in de accu zitten. Na de overtocht ben ik het 300 meter tellende talud opgelopen, daarna opgestapt en elke keer met een paar pedaalomwentelingen snelheid gemaakt, waarna ik de fiets liet uitrijden zonder te trappen. Toch zei de fiets opeens ik geef geen ondersteuning meer. Omdat ik bijna thuis was, heb ik de motor uitgeschakeld en zwaar trappend de laatste honderden meters gereden. Enkel vanwege de diefstal beveiliging, laat de Stromer dan om de 50 meter even de claxon loeien.

Thuisgekomen dronk ik eerst een paar rädlers waarna ik oververmoeid ging douchen. Toen ik mij had afgedroogd stapte ik de slaapkamer in om mij aan te kleden, maar toen ik mijn bed zag, plofte ik in mijn naakte nixie daar op. Vervolgens plofte ik daar meteen in slaap. Na een uur werd ik wakker en voelde mij nog lange tijd ongesteld. Ik voelde verbetering door een flink stuk zoute kaas te eten en daarna aten we nasi. Toch bleef de hele avond en nacht dat intens moeie gevoel bij mij overheersen. En echt, na dit alles in etappes te hebben geschreven, plof ik straks weer even in bed. Ik heb wel langere afstanden gereden maar nog nooit zo lang moe ervan geweest. Misschien is het wel een beetje (ouder)dom?

9 gedachten over “Ploffen

  1. Nou ik denk dat het meer de hitte was, het was heel stiekem gemeen warm en dan nog als extra handicap die lege batterij maakt natuurlijk dat je eigen batterij ook een opdonder krijgt. War enorm dom van die mevrouw om op de fiets een hond aan een lange lijn te nemen, dat is vrágen om ongelukken. Trouwens ook veel te warm voor een hond om nú zo hard te moeten lopen. Ik zou die mevrouw met een lange lijn naast jouw stromer willen laten lopen.

    • Die laatste zin liever niet.
      Ik krijg al genoeg gillende keukenmeiden achter mij aan.

      Ik kan er nog niet de vinger op leggen wat ik nu precies mankeer.
      Maar vanmorgen had ik alweer zin om te fietsen. 😅
      Toch maar verstandig een rustdag genomen.

      Genoten van je tuinblog.
      En mijn boerenhart weet dat onkruid altijd het snelst groeit.

      • Oke, dan heb ik niets gezegd dames, maar dit terzijde.
        Ik denk dat je gewoon een soort hitteklap kreeg, daar kun je goed beroerd van zijn. Ik ben niet zo’n tuinierster maar er moest nu wel even iets gebeuren. 2 soortjes onkruid kregen absolutie o.a. de wilde aardbei. Is een makkelijk bodembedekker en er zo nodig ook weer makkelijk uit te trekken. Staat leuker dan niets. Ik ga als het weer geregend heeft wel eens naar het tuincentrum om wat aan te vullen.

  2. Zoals ik het bij de eerste aankondiging al had gedacht, die gaat naar Rietepietz, maar ik durfde het niet te verklappen. Wat een onderneming met deze temperaturen en dan ligt Riet natuurlijk in het zwembad. Hopelijk ben je inmiddels weer boven JAN.

  3. Teveel van het goede blijft TEveel! Dronk je wel genoeg?
    Enfin gelukkig weer beter nu. Ben je wel eens getest op diabetes? Klinkt beetje als een hypo.
    Wees zuinig op jezelf!

    • Ik hou niet van testen op diabetes.

      De laatste keer dat ik een plasje inleverde werd ik gebeld met de mededeling, meteen langskomen voor bloedprikken want met had zogenaamd suiker gevonden in mijn urine.
      Ik nog zeggen, je hebt het verkeerde flesje getest.
      Maar het gevaar bleek volgens haar groter dan een atoomramp, dus ik schoorvoetend langs, waarbij ik 2 x getest ben (omdat ze het zelf niet geloofde) en beide keren 4.0 mmol suiker had.
      Het verkeerde flesje, riep ik bij het weggaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s