Leuke namen

Wat ik leuk vind van het EK voetbal zijn de namen van sommige spelers. Er speelt bijvoorbeeld bij het team van Finland iemand die Pukkie heet. Hoe leuk is dat! En bij de Turkse ploeg heet er een Okay. Nou, die kan bij mij geen kwaad doen. Daarbij eindigen veel Oost-Europese spelersnamen op fiets. Vind ik natuurlijk ook wat hebben.

Het wordt nog leuker als je de namen in lettergrepen uitspreekt. Bij het Franse team speelt er dan namelijk iemands moeder, hij heet Ben ze ma. 🤣 Maar het toppunt is onderstaande speler, die heeft mijn e-mail wachtwoord op zijn rug staan.

Code oranje

Op mijn trainingsrit Zeist, Nieuwegein, Amerongen, Zeist, kwam ik op de Rijndijk gereden, langs het gebied waar afgelopen vrijdag noodweer heerste. Als eerste zag ik platgeslagen gras langs de dijk. Had ik nog nooit gezien, het leek net alsof het gemaaid was.

Wat verderop lagen diverse bomen om in de uiterwaarden van de Rijn.

Binnendijks zag ik een kapot gewaaide schuur (geen foto) en een stuk verwoest bos dat vlakbij het zwaargetroffen Leersum ligt.

De wegen van en naar Leersum waren afgesloten omdat het daar een rampgebied is. Ik hoorde via het nieuws dat het bosgebied rondom de Leersumse berg flink verwoest is. Ik weet dat daar ook een camping ligt, hopelijk is die gespaard gebleven.

Met weercode oranje, valt dus duidelijk niet mee te spotten.

Gele kaart

In een ver verleden toen er nog Hulken voetbalteams bestonden, floten de scheidsrechters enkel bij een overtreding, als er ledematen werden vermist bij een speler. Als die er na een snelle behandeling opnieuw werden aangezet, voetbalde zo’n Hulk gewoon door. Bij total-loss raapten ze de brokstukken bijeen en gooiden die in de dug-out, waarna een reserve Hulk het slagveld betrad.

Bij het huidige EK krijgen de zwaar getatoeëerde en dik betaalde spelers een duwtje met een vingertop, waarna ze krijsend ter aarde storten. Een tel later rennen ze weer rond zoals een blij kind in een speeltuin. Als ze dat super irritante gedrag nu eens bestraften met een gele kaart, of verplicht 5 minuten buiten de lijnen om op te knappen. Dan wordt het voetbal eindelijk weer eens een leuke kijksport.

Was getekend, Happy Hulk.

Onderbroekensoap

Ik miste na een douchebeurt plotseling al mijn onderbroeken, zodoende meldde ik dat even bij Treeske. Ik kreeg van haar een vaag antwoord, dat ze nog geen zwarte was had gedraaid. Ik snapte dat niet goed, maar Treeske zat meer met haar gedachten bij haar stoelproblemen, zie haar blog, want ik draag altijd gele onderbroeken met zo’n bruine streep aan de achterzijde, want die gaan wat langer mee.

Vanmorgen kwam ze er op terug, want ze wilde de zwarte was tesamen met mijn wielerkleding gaan draaien. “Waar zijn jouw grijze en donkerblauwe onderbroeken gebleven, want die wil ik nu mee wassen”, vroeg ze aan mij? Ik antwoordde aan ‘Treesje Alleskwijt’, dat ik dat echt niet wist. Wat later kwam ze opgelucht de kamer binnenlopen en zei, “ik heb ze gevonden, ze lagen nog in de droger”. Ach, dan vind ik haar toch zó ontzettend lief.

Moeite met opstaan

Ik had vanmorgen de grootste moeite met opstaan. Echt, woestwild moest ik me helemaal losrukken van het bed. Daarbij had ik ook nog hoge nood. Eenmaal gezeten op het toilet met een ietwat minder slaaphoofd, kwam ik achter de oorzaak van het slechte opstaan. De weerman had het gisteravond op de tv over een plaknacht.

Ballen en bollen

Treeske haar dochter nodigde ons uit voor een zeer speciale ballen dag. Zo zaten wij gistermiddag op een eiland in Vinkenveen te genieten van 2 pannen heerlijke ballen.

Het was bar gezellig en we hebben zo veel lol gehad, dat ik kreeg buikpijn van het lachen.

Treeske vond gisteren in de vriezer nog een paar oliebollen. Die heb ik aan een goed doel geschonken.

Zo hadden wij een ballen en bollen dag.

Laatste keer gravelen

‘Gravelen’ is een nieuw onderdeel van de wielersport. Je rijdt met de fiets over onverharde wegen of paden die bestaan uit steenslag, schelpen of zand. Er worden zelfs professionele wedstrijden over gefietst, zoals de Strade Bianche in Italië. Bovendien zijn er nu ook speciale gravelbikes te koop, een aangepaste racefiets met ondermeer bredere banden. Als het nat weer is, wordt het ploegen en slippen. Bij droog weer is het flink stofhappen. Uitdagend is de sport wel.

Omdat we weer samen mogen fietsen vroeg fietsdinnetje mij om weer eens een rit te fietsen. Ik mocht zeggen wanneer en zij zou de route bepalen, waar zij met behulp van GPS erg goed in is. Zodoende starten wij gisteren samen en ik hoefde eindelijk geen kopwerk te doen. We reden met een gangetje van 22 km/uur zo’n 50 km en toen we Zeist achter ons lieten, reden we al snel over een onverhard pad. Ook veel asfaltwegen gezien maar in de koele bossen steeds onverhard. En toen we door een heideveld bij Hilversum over gravelpaden reden, zag ik in mijn spiegel de stofwolken achter ons. Dus dat was echt gravelen!!! We genoten beide van de ongeveer 2,5 uur durende mooie rit en reden op veel onbekende paden door prachtige natuurgebieden.

Thuis gekomen zag ik dat mijn fiets een heel andere kleur had gekregen.

En omdat ik de fiets niet met water mag schoonspuiten ivm de vele electronica, weet ik dat ik ongeveer 4 uur schoonmaakwerk heb. Mogelijk begrijpt u nu dat ik voor de laatste keer heb gegraveld?

Laadstation

Schrok vanmorgenvroeg woestwildwakker! Daar werd aan de deur geklopt. Wie zou dat zijn?

“Politie, vlug opendoen anders beuken we de voordeur in”, hoorde ik roepen. In mijn naakte niksie rende ik de trap op naar beneden. Haalde de deur van het slot en deed open. “Huiszoekingsbevel”, hoorde ik roepen en er werd een formulier onder mijn neus gedrukt. “We willen graag uw wietplantage zien”, zei een agent. “U heeft volgens onze gegevens een enorm hoog stroomverbruik en dat is zeer verdacht”. “Snap ik helemaal”, zei ik en vervolgde, “mag ik u voorgaan?” Dat mocht! Ik rende de trap af naar boven en liet daarbij een loeiende wind om de eventuele aanwezige wietlucht wat te verdoezelen, waarna ik een slaapkamerdeur opendeed.

Daar lag een giga hoeveelheid oplaadbare en andere elektrische apparaten. Arie Airco, Ben de Blower en Victor Ventilator stonden in een hoek te wachten op warme dagen. Verder opladers voor Stromer accu’s, heggeschaar, tandenborstels, scheerapparaat, tondeuse, telefoons, koptelefoon, bluetooth speaker, boorschroefmachine, verwarmde zooltjes, verwarmde handschoenen en mijn nieuwe bandenspanningpomp.

Beneden keukengerei, een bionische stoel voor Treeske en een giga tv. Opeens was ik niet meer verdacht vanwege een wietplantage en de wetsdienaren dropen teleurgesteld af.

Dit alles gaf mij wel stof tot nadenken. Want de hele wereld is tegenwoordig aan het opladen. En dat heeft toch wel heel grote consequenties voor het huidige stroomnet.

Familiedag

Na een dik jaar vrijwillige quarantaine hadden wij een familiedag bij het restaurant de Kruisberg in het Heemskerkerduingebied. Er werden daar twee verjaardagen gevierd maar belangrijker, we waren eindelijk weer bij elkaar. Met een traan van geluk en veel gelachen en gezongen, zoals we dat in het verleden ook deden toen we naar het strand fietsten.

Terugkijkend, een fantastisch mooie zonnige familie bijeenkomst, dus nu lekker nagenieten van die bijzondere familie liefde. Minpunt was er natuurlijk ook, opa werd er uitgerend door 3 jarige kleinzoon. 🙄 Maar het allermooiste was, dat het weer kan!