Salò

Gisteren startte de Giro Italia vanuit de plaats Salò wat aan het Gardameer ligt. In 2016 waren wij daar voor een bezoek aan Treeske haar broer die daar in de buurt met zijn vrouw een deel van een camping beheerde. Het werkelijk prachtig pittoresk stadje heeft een lange boulevard waar wij heerlijk hebben gewandeld. Wij kwamen op een gegeven moment een tafereel tegen wat bijzonder fotogeniek was, dus….

Destijds was ik nog flink bipolair, waardoor ik wat manisch geworden op het idee kwam om voor Treeske ‘Purple rain’ van Prince aldaar te zingen. Ik zou het dan verbasteren naar Purple Trees. Echter, ik had mijzelf, door ervaringen wijs geworden aangeleerd om niet altijd in mijn manie te doen wat bij mij opkwam. Dus heb ik toen niet voor haar gezongen. Maarja, intussen zing ik bijna alle dagen voor haar, dus heeft ze daarover niets te klagen.

Griezelen

In Australië is het spinnen seizoen begonnen. Griezel je mee?

Nu vernam ik dat mijn jongste dochter daar binnenkort gaat backpacken met haar vriend. Denk zomaar, als zij dit blog leest, de reis gaat afzeggen.

Ouderslim

Ik stond vanmorgen op met een heel slecht gevoel, waar ik na enig nadenken gehoor aangaf. Ik had gisteravond alles in gereedheid gebracht om weer met de Baandert Buffels, waar ik verleden week meereed, vandaag opnieuw te gaan fietsen. Maar mijn gevoel zei nee, niet doen! Ik stond echt flink te twijfelen, maar ik heb een leefregel: ‘bij twijfel, niet doen’. Dus toen ik mijn gevoel en verstand op één lijn wist te brengen, besloot ik om vandaag lekker alleen te gaan fietsen.

Vreemd, want ik had verleden week heerlijk met die groep gefietst. Echter, had ik afgelopen week steeds verschillende gedachten over die rit, die mij tegenstonden. Hoewel zij goed attendeerde op de gevaarlijke situaties, reden ze naar mijn mening geen veilig parcours. Bijvoorbeeld keihard door een dorpje heen, waarbij je niet overal goed zicht had vanwege meerdere bochten. Ook op smalle fietspaden kwamen incidenten voor met tegenliggers, die dan wel goed afliepen, maar voor hetzelfde geld verkeerd hadden kunnen gaan. En toen er een motorrijder met een noodgang vlak langs de groep racette, vond ik ook ff zo’n dingetje. De nieuwsberichten over aangereden wielrenners afgelopen week hadden ook invloed op mijn besluit. Echt, ik zit niet te wachten op ongelukken op mijn ‘levertijd’.

Bovendien was ik na de rit verleden week de rest van de dag hartstikke moe. Na enige overpeinzingen wist ik hoe dit kwam. Ik kan niet meer, vanwege ouderdom vermoed ik, zo lang super geconcentreerd fietsen, en dat is echt nodig in zo’n groep. Ook ben ik, doordat ik al jaren niet meer in een groep meerijd, er niet meer aan gewend om zo te fietsen. Vandaar dat ik mijn besluit niet vanwege ouderdom heb genomen, maar door ouderslim te zijn!

Vandaag nog een leuk incident meegemaakt bij een rood verkeerslicht. Ik stond helemaal vooraan en een wielrenner achter mij, sprak zijn bewondering uit over mijn fiets. Wat ik brommend beaamde. Vervolgens vroeg hij licht verbaasd, “jij bent toch niet Jan Al?” Ik zei, “the one and only!” “Jahoor, Jan Al de Baandert Buffel”, hoorde ik hem zeggen. Ik keek opzij want inmiddels was het licht op groen gesprongen en reden we naast elkaar maar ik herkende hem niet met helm en bril. Dus vroeg ik hem, “wie ben jij dan?” “Raad maar?”, klonk het antwoord. Dus wilde ik Mark Rutte roepen maar uit zijn mond kwam een verrassend antwoord via een hint. En toen wist ik dat het een ex buurJan van mij was. Ja, hij heet ook Jan! Ik vroeg nog of hij in mijn wiel wilde gaan zitten maar dat weigerde hij. Jammer, vond ik dat, want ik wilde hem graag naar de klote rijden, zoals hij dat vroeger bij mij deed. 😊 Enne, ik heb trouwens besloten dat ik een ex Buffel ben, gewoon door simpel ouderslim te zijn.

Alarm

Treeske ging afgelopen week een middagje shoppen op de Breestraat in Beverwijk, waar dan ook de weekmarkt is. Zwaar beladen kwam zij terug en begon met haar bekende spraakwaterval te vertellen wat en waar zij allemaal was geweest en had gekocht. Op de markt een paar leuke lange broeken in diverse kleuren. Langs de Zeeman voor een legging en shirts en ook langs de Etos.

Toen zij bij die laatste winkel naar buiten liep, ging het alarm af. Dus zij terug naar de kassa om de spullen die zij had gekocht nogmaals te laten checken. Toen weer naar buiten en geen alarm maar ze liep weer naar binnen om haar Etos kaart te laten scannen want dat was zij vergeten. Daar kreeg zij nog twee verpakte cadeautjes, die zij thuisgekomen uitpakte en was in de veronderstelling dat het van die kleine monster producten waren.

“Owww”, riep ze gelukkig, “dit is wel mijn merk crème”, terwijl ze de potjes probeerde open te maken. “Nou, die willen niet open”, hoorde ik haar mompelen en legde ze even terzijde. Toen ze de verpakking wilde weggooien, las ze daar ergens dat deze artikelen bestemd waren om je eigen Etos speelwinkeltje te creëren. 🙄 Het gevolg daarvan was dat wij beiden weer heerlijk hebben gelachen.

Figuurtje

Ik heb met iemand een fietsrit gemaakt, die een app heeft, waar je op kan zien hoe je gereden route eruit zag. Je kunt het op de kaart zien maar ook in vogelvlucht. Grappig was het om te zien, dat de route een soort mensachtig figuur was geworden.

Op de kaart nog wat onduidelijk
Maar de afbeelding in vogelvlucht is toch echt een menselijk figuurtje wat omhoog kijkt

Hoog bezoek

Fietsdinnetje uit Zeist wilde graag eens bij ons langskomen om ons appartement te bekijken. Gisteren was het zover, na een fietsrit uit Zeist overnachtte zij in een hotel te Amsterdam en zou naar ons toe komen fietsen. Op een gegeven moment appte ze mij over de aankomsttijd en……een foto van haar kat die ze mee had. Gloeiende, gloeiende, ik heb niks met katten en helemaal niet in mijn huis. Dus volgt u hieronder even de conversatie daarover?

Dan antwoord zij ook met ‘dat beest’ en daarbij komt onze leuke klik die wij met elkaar hebben weer om de hoek kijken. Daar kan ik zo van genieten!

Nou, dat was een hele opluchting voor mij. Bij haar aankomst de fiets en de kat, met verzorging, in de schuur gezet en daarna ons huis bezichtigd. Na een verfrissing reden we met de auto naar restaurant ‘het Strandhuis’ in Wijk aan Zee, waar Mariët ons op een lunch trakteerde. En die was heel erg lekker!!! Waarbij we elkaar heerlijk hebben gesproken, althans Mariët en Treeske praten als brugman en ik luister dan heel erg goed, waarbij ik wél dooreet.

Na de lunch had ik een paar foto’s genomen van de werkzaamheden op het strand en in zee, vanwege de installatie van de elektricitritskabels die van de windmolenparken komen en naar het verdeelstation in Beverwijk lopen. Daarvoor wordt ook onder de duinenrijen doorgeboord om zo min mogelijk schade aan de natuur toe te brengen. Frappant detail daarvan was, dat toen ik thuiskwam en op de familie app keek, mijn broer exact dezelfde foto’s had gemaakt op ongeveer hetzelfde tijdstip als ikzelf! Terwijl wij elkaar daar niet hebben gezien. Wat een toeval!

Al met Jan Al, een bijzonder leuk en gezellig hoog bezoek gehad, waarbij onze vriendschap weer verdiept is.

Eikel

Heel, heel lang geleden, zo begint dit sprookje wat werkelijkheid werd, viel er een eikel op de grond, waaruit deze boom ontstond.

En de prijsvraag is, hoe oud is deze boom? Voor de winnaar met het juiste antwoord, ligt er een virtuele knuffel klaar van de Happy Hulk. Nou, die wil je winnen, toch?

Buffels

Vandaag ben ik met een andere groep wielrenners meegereden, die de naam draagt, de Baandert Buffels. Zij starten op een plek op de Baandert in Heemskerk en de renners heten Buffel 1, Buffel 2, Buffel 3 enz. enz. Ik had heel lief gevraagd of ik met hen mee mocht rijden. Dat mocht wel maar helemaal achterin. En daar was ik wel blij mee omdat ik jarenlang niet meer in een groep heb gereden en dat is toch een kunstje. De groep rijdt namelijk kop over kop en hebben er flink de vaart in.

Maar omdat ik heerlijk makkelijk achterin reed, kreeg ik het idee om een liedje te gaan fluiten. Echter, dat wilde ik de hijgende wielrenners niet aandoen. Het kan te gek ook! Zo af en toe waaide het flink waarbij ik mijn benen voelde jeuken om toch op kop te gaan rijden. Maar afspraak is afspraak en nadat we Volendam waren gepasseerd ging het tempo flink omhoog en dat zakte niet meer vanwege de rugwind.

In Middenbeemster gingen we koffiedrinken en daarna huiswaarts. Op een lang fietspad vormden we twee waaiers, waarbij ik in het tweede groepje op kop bleef rijden. Ik kreeg op een gegeven moment wel op mijn donder, omdat ik na een bocht te snel optrok, waardoor degene in mijn wiel steeds een gat dicht moest rijden. “O”, zei ik, “Gerrie Knetemann vond dat altijd de allerbeste training”, waarbij ik hem lachend aankeek. Thuisgekomen kon ik mijn wielerkleding zo in de kast terug hangen, want zweten was er niet bij vandaag.

Aanhouding

Gisteren iets bijzonders meegemaakt waar ik niet blij van werd. Ik fietste door het duingebied, waar het nu met allemaal verschillende kleuren groen prachtig mooi is. Op een gegeven moment zie ik verderop op het fietspad een man zijn fiets dwars over het fietspad zetten. Dichterbij gekomen zag ik hem nog onderzoekend kijken naar zijn fiets, wat mij in de veronderstelling bracht dat er iets aan markeerde. Vervolgens stak de man als een politieagent zijn arm omhoog en maande mij te stoppen. Toen ik bij hem was gekomen, gaf hij mij een hand en stelde zich voor als Bos, de boswachter. Zodoende antwoordde ik gevat, Jan met de nóg kortere achternaam.

Hij zei dat ik in overtreding was, want ik mocht daar niet fietsen. Daarop vroeg ik hem verbaasd, hoe hij op dat idee kwam? “Uw fiets heeft een kentekenplaat en er mogen hier geen voertuigen rijden met een kentekenplaat”, antwoordde hij. “Maar dit is een fiets en hier ligt een fietspad, dus mag ik hier fietsen”. “Nee, antwoordde hij, “zo zijn de regels hier in het PWN gebied”. “Trouwens, uw fiets gaat veel te snel, hij kan wel 50”, vervolgde hij. “Dat kan hij niet en in dit gebied rijd ik niet snel, vanwege de vele bochten en de medeweggebruikers”, zei ik. Opdat moment sjeesde er een racefietser met een noodgang voorbij, die maar net zijn dwars over de weg geplaatste fiets kon ontwijken. “Hij rijdt veel harder dan mijn fiets kan”, wees ik hem erop. Toen vroeg hij om mijn duinkaart. “Jawohl, herr obersturmbahnfurher”, wilde ik zeggen maar slikte dat gelukkig in. Hij bekeek mijn digitale duinkaart op mijn telefoon en zei toen, “ik laat het bij een officiële waarschuwing, dus u krijgt geen bekeuring en u verlaat het duingebied via de kortste route”. “Dus dat is via Egmond?”, vroeg ik hem hoopvol, zodat ik mijn geplande route kon rijden. “Nee, u keert om en rijdt naar de Zeeweg” zei hij streng. “Oké, ik zal het nooit meer doen!”, zei ik op de manier zoals vroeger tegen mijn moeder, als ik weer eens iets stouts had gedaan. Ik stapte op de Stromer en reed voorbeeldig, heel rustig weg, hoewel ik inwendig kookte!

De PWN is gebiedsbeheerder over 7500 hectare duingebied waarin diverse drinkwater gebieden in liggen. Zij zijn dus ook drinkwaterleverancier hier in de omgeving. Hun doel lijkt erop gericht om zoveel mogelijk mensen tegen zich te keren op het gebied van natuurbeleid. De laatste jaren zijn vele hectares bos verdwenen vanwege hun idee om het gebied terug te brengen naar de zandverstuivingen, zoals dat oorspronkelijk was. Dit terwijl dat tegen het CO2 beleid van de regering is om zoveel mogelijk bomen bij te planten.

Dat ik persoonlijk niet meer mag fietsen in dat prachtige gebied, wat zich uitstrekt van Zandvoort tot Groet, vind ik echt heel jammer. Maar omdat zij hun eigen regeltjes daar verzinnen, blijf ik er gewoon fietsen met mogelijk een hoesje over mijn kentenplaat. Bovendien was dit in de 55 jaar dat ik in dat gebied kom, mijn eerste aanhouding door een boswachter, dus is de pakkans mede door de snelheid van de Stromer zeer gering. Ik blijf tenslotte een Hulk, die de regels van vrijheid en blijheid hanteren!