Piet

Heb ik hier het hele eiland afgezocht naar Piet, nergens zo’n beest te bekennen. Ben ik op een Canarisch eiland, vind ik never nooit ergens een kanarie Piet.

Hoorde ik van een Nederlandse local een mooi verhaal daarover. In vroeger tijd deden zeelui hier al zoektochten naar kanaries. Maar die zijn hier helemaal niet. Maar waar vraag is daar zorgden de Canariers voor aanbod. Ze vingen mussen, verfden die geel en verkochten die als kanarie Piet. Daar kon je mee thuiskomen als zeeman! Probleem was echter dat die beessies onderweg hun kleur verloren en voordat de thuishaven in zicht was veranderden ze wonderbaarlijk in een mus. Een gevalletje van garantie tot de haven in dit geval.

Vandaag een mooie en leuke laatste dag beleefd met een slecht einde. De gehele dag de grote en uitbundige familie Lak op bezoek gehad. Gezellig dat het werd, echt ongelofelijk! Totdat ik op het einde van de middag door de politie werd gearresteerd wegens openbare bedrijving van genocide. Ik wist namelijk geen andere manier te verzinnen om de fam. Lak de deur te wijzen.

Ik schrijf dit log in jail en ik verwacht dus niet dat ik morgen de terugreis aanvaard. Het is hier trouwens heerlijk warm weer, dus vind ik dat helemaal niet erg.

Advertenties

Sirocco

Vandaag had ik me express niet ingesmeerd, omdat ik hier amper bruin word en niemand mij gaat geloven dat ik op Gran Canaria ben geweest. Ik merkte de harde wind vanochtend vroeg al op die stof en zand meebracht vanuit de Sahara. Zodoende kreeg ik van de locals te horen dat de Marokkanen aan de voorjaarsschoonmaak zijn begonnen en vandaag hun matten uitklopten. En dan krijg je hier een Sirocco, zoals ze deze wind noemen, waarbij het zonlicht sterk wordt verduisterd.

De bergen die normaal helder te zien zijn worden bijna onzichtbaar door de mist van stof en zand. Dit kan dagen duren en ik heb enkel morgen nog om bruin te worden.

Alarm

Vandaag een autorit van 200 km over het eiland gereden. Heerlijk de toerist uitgehangen, dus veel woedende Spanjolen gespot in mijn achteruitkijkspiegel op de smalle bergwegen.

In Agaete hebben we heerlijk gegeten.

In Teror at ik een fundamentalistische sinaasappel.

De mooie grote boom op het kerkplein van Teror heeft veel zegen gekregen.

Deze boom even verderop heeft een slechte jeugd gehad.

Er gaat nu zojuist een tsunami alarm af, dus ik stop met dit blog en zoek vlug dekking achter Treeske.

Gevliegt

Ik heb voor het eerst in mijn leven gevliegt. (het kind in mij schrijft dat zo, ja) Ik wilde dat nooit, omdat angst en andere ongein mij tegenhield. Nu zonder ook maar iets van zenuwen te voelen in een vliegtuig gestapt met maar een vleugel.

Kreeg het enkel bij het opstijgen even benauwd vanwege mijn hoogtevrees, toen ik alles opeens veel kleiner zag worden onder mij. Echter met even omdenken, was ik dat rare gevoel zo kwijt. Ik mocht van Trees bij het raam zitten, alwaar ik vruchteloos zocht naar de raamslinger, want het was erg warm in dat ding.

Ze serveerden er niet eens zoute haring met ui, zodoende nam ik genoegen met een saucijzenbroodje. In notime zaten we boven Rotterdam, las ik daar op een plaatsnaambordje ver beneden mij. Boven Zeeland nog even gezwaaid naar een blogger die zijn rondje polder deed. En boven Parijs dacht ik een engel te zien maar dat bleek naderhand Treeske te zijn die toevallig naast mij zat.

Over de Pyreneeën gevlogen dus wist ik dat we de juiste weg waren ingeslagen. En ik herkende het vliegveld van Faro in zuid Portugal. Leuk om zulke dingen te zien. Daarna vlogen we over zee waar ik Marokkaanse wolken zag, die ik nog nooit had gezien natuurlijk. Ze deden mij denken aan sneeuw hoopjes op het ijs, die ik op mijn vele schaatstochten weleens zag.

Toen gingen we landen en genoot ik van een enorme oorpijn. Van een stewardess kreeg ik neusdruppels en twee bekers die ik tegen mijn oren moest drukken. Nou, dat hielp geen zak! Vannacht in mijn bedje raakte ik eindelijk van de pijn af en kon ik ook weer normaal horen.

Wij zitten, of liever, we liggen in een appartement met een prachtig uitzicht over Puerto Rico en de zee. En ze hebben hier echte palmbomen. Ik ben wel in een heel vreemde wereld terecht gekomen met maar vier uurtjes vliegen vanuit Nederland. Enkel de mensen hier spreken een heel vreemde taal. Ze noemen mij Hombre ipv Hulk. 🤔

Stromeren

Stromeren is het het nieuwe werkwoord, wat vroeger fietsen heette. Stromeren (spreek meren hetzelfde uit als bij aanmeren) doe je op een Hulkiaanse bike van het merk Stromer, alwaar ik nog geen toepasselijke naam voor heb verzonnen. De namen Beest, Hulluk of Beast komen in de buurt van hoe ik deze bike wil gaan noemen. (Suggesties welkom?) Wat een geweldenaar is deze machine en wat erop zit is natuurlijk ook helemaal niet verkeerd! Want ik trapte zo stevig door dat ik mijzelf hoorde hijgen.

Vandaag mijn eerste tocht gestromeerd. Ik voelde al snel mijn slechte benen en dat bleef de hele rit zo. Vaak afgestapt voor een andere afstelling aan de fiets of een foto maken en natuurlijk wat eten en drinken.

Het leukste was de Amerongse berg die ik nu met een snelheid van 45 km/uur opstoof en waar ik vroeger met mijn racefiets nog weleens tegenop liep. Na Barneveld kreeg ik tegenwind maar ook dat is geen probleem voor de Stromer en zijn berijder. Ik zag de teller af en toe op 40 km/uur staan. Wat is dit toch heerlijk genietend fietsen….ehh stromeren!

Gele trui?

Ik droomde vannacht dat ik de tour de France had gewonnen op mijn nieuwe Stromer fiets. Ik was zo ontzettend blij toen ik in de gele trui op de Champs Elysée gehuldigd werd. Thuis gekomen hing ik de gele trui achteloos aan de kapstok. Toen ik vanmorgen beneden kwam was hij plotseling veranderd in een geel hesje. 🤔

Schop

Dat de Hulk iemand van extremen is, weten vele mensen allang. Een mooi voorbeeld daarvan was bijvoorbeeld dat de kapitein van de boot waarop wij vaarden, zich enorm verbaasde over de stijgende waterstand in de Rijn. Hij wist namelijk niet dat hij een Hulk aan boord had, die van ouderdom ’s nachts zo erg kwijlde, dat hij er persoonlijk voor zorgde dat de waterstand in de Rijn in een paar dagen tijd 2,5 meter steeg.

Nog zo’n raar voorbeeld is, dat hij na 3 jaar kennis gehad heeft aan Treeske, hij haar een schop heeft gegeven. Ja, ik begrijp dat zoiets voor velen van u echt een schok is. En eerlijk, zo voelde dat voor mij ook. Die lieve meid verdient zoiets echt niet. Maar soms gaat dat zo in het leven.

Hoe kon dat toch gebeuren? Wij kwamen een winkel uit en deden de boodschappen in onze fietstassen. Ik liep voorop met mijn fiets naar de weg en slingerde mijn lange Hulkenpoot over mijn bagagedrager om op te stappen en voelde plots een zachte weerstand. Zodoende brak ik deze beweging abrupt af en keerde mij om. Treeske was namelijk vlak achter mij gaan staan om ook op haar fiets te stappen en daardoor slingerde ik mijn voet tegen haar achterwerk.

Nou, de eerste 5 minuten konden wij echt geen nieuwe poging wagen om op onze fietsen te stappen, vanwege de enorme lachbui die ons overviel. Dit gebeuren was zo uniek! Zoiets kun je in extremis oefenen, het zal je gewoonweg niet lukken. Beide geliefden reden daarna nog steeds nahikkend naar huis terug.

Ik ben….

Ik ben …. HEMA fan, roept een medeblogster altijd uit vanaf de kerktoren. Zo togen Treeske en ik richting de plaatselijke HEMA op ontdekkingsreis om daar eventueel ook fan van te worden.

Allereerst maar eens ….

En daarna kwamen we thuis met twee kerstbroden voor 1 euro en een rookworst zonder r is ookworst voor €2,25 Die prijzen zijn niet erg overeenkomstig met elkaar maar een kniesoor die daar op let. Aangenaam kennis te maken, kniesoor Hulk.

Dat wordt smullen tot eind januari!

Zoek de verschillen?

Wij zijn weer veilig thuis gekomen na een heerlijke verwenreis op een bootje langs de Rijn, Rijn, Rijn. Mijn vader riep altijd iets van Oost West…. en ik begin hem een beetje te begrijpen. Vanmorgen weer eens gedoucht zonder Rijnwater, waardoor ik mij eindelijk weer schoon voel. En de heerlijke rust hier in Zeist doet zijn wonderbaarlijke werken in mij.

Dit was voor mij een bijzonder leerzame reis. Gelijktijdig met de vele genietmomenten heb ik bijvoorbeeld geleerd dat ik nooit in een bejaardenhuis wil. Ik ga u niet vermoeien met alle menselijke kwalen die ik op de 7 daagse reis heb bijgeleerd, daar kun je namelijk een Rijn mee vullen. Van de kapitein hoorden we hoeveel brandstof het schip had verbruikt op deze reis. Ik kon hem daarmee overtroeven met de hoeveelheid voedsel die ik had verstookt. De rake opmerking van een medepassagier was, “je bent hier alleen maar aan het eten”, liet ik ook niet ongebruikt. Het was er namelijk één groot luilekkerland met sublieme topverzorging. En toen ik vanmorgen op de weegschaal sprong, schrok ik geweldig. Een hele kilo afgevallen! Wat een vreugde!

Het schip hing vol met spiegels. Uit elke hoek werd je bekeken. Toen ik eens van het openbare toilet gebruik maakte schrok ik heel erg, toen ik in die krappe ruimte iemand uit mijn ooghoeken ontwaarde, gelukkig was het een bekende van mij. De toiletten waren ervan het type die je ook in een vliegtuig hebt. Maar in de goed geïsoleerde cabins bleef het verwachtte bombardement van afzuiggeluiden heel beperkt. Alleen wist ik precies hoeveel boodschappen Treeske per nacht deed, want dan zat ik steeds rechtop in bed van schrik.

Het aanmeren van het schip was vaak een klucht om te zien met de als apen rondspringende en klimmende matrozen, die luidkeels aangemoedigd werden door de beste stuurlui, welke dit keer op het schip stonden. De dunne touwen die de matrozen via de loopplank aan wal brachten raakten constant verstrikt in hekwerken, bomen en struiken. Er was er zelfs een, die in het gevecht daarmee zijn portofoon verloor. Als de dunne touwen eenmaal op de juiste plaats waren aangekomen, begon het gesjor om de zware trossen aan kant te krijgen waarbij er flinke tegenstand was te overwinnen van het snelstromende water. Ik vroeg mij af wat er zou kunnen gebeuren, als een van de vele bomen die in de rivier dreven, zo’n tros zou grijpen? Echter, de matrozen wonnen elke keer de strijd.

Ook bedacht ik er, dat mijn Noorse voorvader ooit met Hulkenpower tegen deze stroom heeft ingeroeid op een drakenboot. Dat was toch ook een hele onderneming in zo’n open boot zonder beschutting tegen kou en regen. En dan te bedenken dat zijn nageslacht zich niet eens met Rijnwater wil douchen. Pffff ‘watjesHulk’!

Tot slot zoek de verschillen?

Keulen bij nacht.

Zeist bij nacht.

Dom

Dom in Keulen. Duitsers besteden 1 miljoen euro per maand voor onderhoud aan deze kerk. Dom?

Plein bewaking kost €140.000 Er mogen geen mensen op dit plein lopen omdat dit het dak is van het ondergrondse concertgebouw. Lopende mensen verstoren hoorbaar de uitvoeringen. Dom?

Meeuwen sportschool. De dieren laten zich met de stoom meevoeren tot aan de brug en vliegen dan een eind stroomopwaarts en beginnen daar opnieuw. Duidelijke interval training. Dom?