Wegbewijzering

Ik kom altijd wel blogwaardige beelden tegen onderweg. Als wij met de auto over de A-9 rijden bij Badhoevendorp, zien we altijd de staart van een vliegtuig boven de vangrail. Maar toen ik onder de A-9 door fietste kon ik er een foto van maken.

Dit hotel heeft een Boeing 747 in de tuin staan

Er is een spreekwoord dat zegt: de bietenbrug opgaan. Wat eigenlijk betekent, dat er iets helemaal fout gaat. Laat er nu in Zwanenburg een echte bietenbrug bestaan.

Hij staat zelfs open

Dit straatnaambord van de Machineweg bij Halfweg accentueert exact de desporabele staat van het wegdek aldaar.

En er bestaan zelfs politiek gevoelige wegbewijzeringen.

Groeten van Erwin

Op mijn fietstocht langs de ringvaart van de Haarlemmermeerpolder kwam ik op Schiphol Oost onderstaand bord tegen.

Tijdens het nemen van de foto ging de deur van het pand open waar een meneer uitstapte. Met uitgestoken hand, die ik met wat moeite accepteerde zei hij, “Erwin”. Ik mompelde dat men mij vaak Hulk noemde, maar werd al vlug door hem overstemd. Hij begon als een standwerker op een markt te ratelen, dat hij het enige uitzendbureau vertegenwoordigde met dit werk in Europa. “Die 12 euro, dat is nog zonder vakantiegeld en toeslagen”, riep hij razend enthousiast uit. “Maar waarom maakt u die foto?”, vroeg hij. “Ach, misschien wat voor mijn kleinzoon”, zei ik. “Hij kan meteen aan de slag”, onderbrak hij mij, “eventueel zijn rijbewijs halen verzorgen wij ook, bovendien kunnen we hem ook opleiden tot vliegtuigtrekker en dan heb je zo 20 euro per uur”.

Overdonderd door deze aanbiedingen wimpelde ik hem af en stapte weer op de fiets. En bedacht wegrijdend dat de nood hoog is om personeel te werven op Schiphol en besloot toen hierover te bloggen. Want misschien is het een leuk baantje voor een blogger of blogster. Dus Vlasje of Rietepietz e.a. grijp je kans? In ieder geval, alvast de groeten van Erwin.

Loeigroen

Vandaag werd ik belaagd door 5 heksen. Ik fietste rustigaan vanwege slechte benen helemaal alleen op een dijk naast een ringvaart. Heel in de verte zie ik een vrouw met een hond lopen aan de rechterzijde ( 👍) van de weg. Dichterbij gekomen zie ik dat 4 dames haar aan de linkerzijde (👎) tegemoet wandelen. Ondertussen merk ik dat de hond aan zo’n uitschuiflijn loopt, dus stop ik met trappen om zo rustig mogelijk in te halen en druk ter waarschuwing nog even op de claxon. Vlakbij gekomen besluit de hond iets te gaan onderzoeken aan de andere zijde van de weg. Zodoende maak ik geschrokken een noodstop waarbij ik nog net de hond kan ontwijken. Ik kijk de vrouw woestwild aan en zie dat zij van die witte pijpen in haar oren draagt. Ik zeg, “nu snap ik dat je me niet hoorde” en wijs op mijn oor. “Maar jij hebt toch een bel”, hoorde ik haar met een snerpende stem zeggen. Omdat ik al wat verder was gereden keerde ik met mijn fiets om, stopte vlak voor haar en drukte demonstratief op mijn claxon. “Dat hoor jij dus niet met die pijpen in je oren”, riep ik zo luid mogelijk.

Op dat moment kwamen de 4 andere dames heel dichtbij en ik vroeg hen, hebben jullie mij horen toeteren? Een van hen knikte bevestigend, enkel bleken de 5 dames elkaar te kennen en begonnen tegen mij uit te varen dat ik te hard reed en het was dit en het was dat. Ik werd door hen overladen met allerlei beschuldigingen. En toen……. toen werd ik loeigroen!!! Ik brulde boven het gekakel van de heksen uit en met een blik op de vaart naast de weg vroeg ik, “kunnen jullie zwemmen?” En vervolgde, terwijl ik mijn fiets weer omdraaide, “ik zal de wijste maar wezen, want van 5 heksen kan ik het niet winnen”. Waarna ik wegreed en het gekakel langzaam wegstierf.

Wat verderop dacht ik erover na om maar te stoppen met fietsen, na die vele gevaarlijke incidenten die ik de laatste tijd meemaak. Want als er toch verdorie één mens op een voor de rest lege dijk, mij ook al weet te belagen!!!! Gewoon hetzelfde doen als met mijn fietsen weggeefactie in Zeist, waarmee ik stopte na een vervelend incident, want het moet wel leuk blijven! Even later werd het echter weer leuk en genoot ik van de vogels in de sloten en de koeien en schapen in de wei. Of toen ik dit tegenkwam.

En dat wil ik niet missen, dus blijf ik fietsen. En dan vergeet ik maar even, dat ik later op mijn fietstocht vlak voor het dorp Ursem werd ingehaald door een motorrijder, die vervolgens keihard afremde, waardoor ik uitwijkend naast de weg terecht kwam, omdat hij linksaf het dorp insloeg. En in Beverwijk waar ik moest wachten voor een rood licht en toen dat op groen sprong de weg overstak, vervolgens op een fietspad terechtkwam, waar een voetganger zonder te kijken schuin lopend overstak om aan de linkerzijde (👎) daarvan verder te wandelen. “Oh sorry, sorry”, riep hij toen ik vlak achter hem tot stilstand kwam. Ik zei, “je kunt wel meerijden op het voorwiel, hoor?” Pfffft!

15 km geslapen

Ik mag graag wielrennen op de televisie kijken. Niet dat de wedstrijden nou altijd interessant zijn maar de omgeving waar ze in rijden is vaak prachtig mooi. Tour de France, de Giro, ronde van Zwitserland of die prachtige weinig vertoonde ronde van Duitsland, daar kan ik enorm van genieten.

Enkel met de ronde van Spanje heb ik weinig. Met de start in Nederland en de Pyreneeën ritten dan weer wel, maar het zuidelijke gedeelte van Spanje kan mij niet bekoren. Het is gewoon een eindeloze woestijn vol met olijfbomen. In die hete bakoven fietsen dan renners rond die geen puf meer hebben om boe of bah te zeggen. Ze flikkeren zowat van hun fiets af van de warmte. De renner die de Vuelta voor de 4e keer kon winnen, ene Rookfiets genaamd, stuiterde voor de zoveelste keer in zijn carrière over het asfalt en gaf daar meteen een andere renner de schuld van. Maar volgens mij kunnen ze niet meer normaal nadenken met hun zware inspanningen in die hitte. En gisteren was de koers ook weer zo verschrikkelijk interessant dat ik 15 km heb geslapen.

Kleiner maken

Ik heb mijzelf aangeleerd om dingen of situaties niet te groot te maken, dit terwijl dat wel in mijn karakter zat. In mijn bipolaire periode zei mijn manager vaak tegen mij, “Jan, hou het klein”! Ik kon dat destijds niet, omdat in de manie alles heel erg groot was en ik in een depressie niets kon vanwege het energiegebrek. En toch heb ik juist door die vele depressies heel veel geleerd, omdat daarmee mijn input zo laag lag. Tijdens een depressie kan er namelijk niets meer bij.

Soms kun je door een opmerking van iemand anders jezelf beledigd voelen en kan dat leiden tot een ontploffing. Situaties bijvoorbeeld in het verkeer waar je van schrikt kunnen ook leiden tot abnormaal gedrag in reacties. Zorgen maken, dat kan/kon ik ook zo goed. Mijn jongste dochter gaat vanaf 19 september backpacken in Australië, nou, ze is in mijn gedachten al een keer opgevreten door een zoutwaterkrokodil, gebeten door giftige spinnen en slangen en niet te vergeten, besprongen door een kangeroe.

Daarbij stel ik mij altijd de vraag, heb ik persoonlijk invloed op bovenstaande? Op dat backpacken totaal niet, op die persoonlijke situaties wel iets. Maar sommige situaties zijn zo groot, daarbij zie je geen licht aan de horizon. En toch heb je ook daar mee te dealen!

Met het zorgen maken waar ik geen invloed op heb, dat laat ik zo snel mogelijk van mij afglijden. Zoals bijvoorbeeld bij mijn dochter, het is haar ding en het is haar leven.

Bij de dingen waarbij boosheid ontstaat omdat ik mij beschadigd voel, pas ik vaak de tot 10 tellen regel toe. Gewoon tegen mijzelf zeggen, “ben ik hier over een week nog boos over, waarschijnlijk niet, dus Jantje, gooi dat van je af. En door dat te trainen lukt mij dat steeds vaker om het klein te houden.

Bij die grote, soms onbevattelijke problemen gebruik ik de mijzelf aangeleerde ‘stofzuigertherapie’. Een stofzuiger kan ook geen grote delen aan, dan zou je die eerst in kleine stukjes moeten maken.

Zo doe ik het met grote problemen ook. De eerste vraag is, kan ik dit aan? Zo nee, dan heb ik hulp nodig. Bijvoorbeeld bij een operatie of overlijden oid. De tweede vraag, wat is bij dit probleem het gevoel en wat kan ik met mijn verstand oplossen? Bij grote problemen is altijd het gevoel allesoverheersend en dat is dus niet reëel! Zodoende begin ik het probleem in stukken te verdelen, waardoor ze uiteindelijk wat makkelijker oplosbaar worden.

Resumé, het kleiner maken van problemen helpt mijzelf een stuk gemakkelijker te leven. Waardoor ik gelukkiger ben geworden, maar belangrijker nog, dat ik nu van mijzelf ben gaan houden, want dat kon ik namelijk nooit! En als ik mijzelf lief vind, straal ik dat uit naar mijn omgeving. En dat laatste vind ik bijzonder mooi om te doen.

Aardbeienslof

Omdat Beverwijk vroeger bekend stond als aardbeienstad, zag een bekende bakker alhier om daar een taartproduct van te maken. Vroeger werden de aarbeien in een soort mandje geoogst die slof werd genoemd. Zo kun je bij deze bakker een aardbeienslof kopen. Wij werden vorig jaar door mijn kinderen ermee verwend toen we hier net gesetteld waren.

De bakker adverteerde wekelijks met dit overheerlijke artikel in het plaatselijke krantje. Voor € 9.90 zat je met deze taart helemaal gebakken! Ik dacht, hoe leuk het zou zijn om onze nationale feestdag, vanwege het verkrijgen van de sleutel te vieren met zo’n aarbeienslof. Opgetogen fietste ik naar de bakker en ……. moest daar € 13,50 afrekenen.

Bij elke hap kreeg ik toch een nare smaak in mijn mond.

Nationale feestdag

7 september wordt voor ons een nationale feestdag, zo hebben Treeske en ik besloten. Wij vieren deze dag met giga grote taarten, glote loempia’s van de Hong Fa (kwaltieltje wachten) en een glaasje Rivella. Waarom op 7 september? Nou, een jaar geleden kregen we de sleutel van ons prachtige appartement waar wij beiden nog gelukkiger werden dan we al waren.

Vanmorgenvroeg waren we beide even wakker vanwege een toiletbezoek en ik fluisterde, “zelfs om half zes hou ik al van je”. Waarna we zeer tevreden daarna weer in slaap vielen. Vanmorgen aan het ontbijt nog even heerlijk gekeuveld over wat vorig jaar allemaal op deze dag gebeurde. En eerlijk, ik ben blij dat al die drukte voorbij is en we nu zo heerlijk wonen. Ik hoorde Treeske gisteren nog zeggen, dat terwijl ik aan het fietsen was, zij zo erg in huis had genoten met allerlei klusjes, dat zij geen behoefte had gevoeld om buiten te gaan spelen. En dan trekt er door mijn lijf zo’n heerlijk warm gevoel, dat zij hier zichzelf ook zo op haar plaats voelt. U snapt de nationale feestdag?

Bloedvorm


Afgelopen zondag had ik mij verstapt (had dat met ene Verstappen te maken?) bij een accuwissel. Een stelconplaat lag 5 cm dieper als waar ik op stond en toen verdraaide ik daar mijn knie, toch kwam ik toen met 39 km gemiddeld thuis en dat is bestwel pittig. Maandag voelde ik pijn in mijn knieholte en liep erg slecht. Treeske dacht, ik doe gewoon lekker met hem mee en klaagde over een zere rug. Zodoende stapte er maandagavond twee wrakken met veel lol om het ongemak in bed.

Bij het opstaan vanmorgen waren we beide half wrak, dus flink opgeknapt. Ik besloot te gaan fietsen en Treeske besloot op haar beurt niet te gaan zwemmen. Ik ben heel rustig gestart en de stijfheid verdween uit mijn knie. Toch bleef ik de eerste 50 km rustigaan rijden. Daarna ietsje sneller en dat bleef maar goed gaan. Ik kreeg nog even een groepje van 5 profwielrenners in mijn wiel, met een dacht ik huilende N ikki T erpstra, maar die reden mij al snel voorbij en sloegen wat verderop af. Ik besloot later nog een extra lus aan mijn geplande route te rijden en genoot vanwege mijn supergoede benen. Vanaf Alkmaar ging op de brede rustige wegen het tempo omhoog. En bij de klim op het talud van de brug bij Westgraftdijk speerde ik omhoog. Toen hoorde ik daar tot twee keer mijn naam roepen en wist meteen wie er riep. Ik draaide om en kwam naast een mijn blog lezend echtpaar te rijden. Hij zei, “het kon er maar één wezen, die daar zo hard omhoog reed”! Ik zei, “B B B B B Baby, you aint seen nothing yet”. (Bachman Turner Overdrive, zie YouTube, wereldnummer!) Ik reed zo’n 500m met hen mee en keerde toen weer om en reed nog harder het talud op.

De wind die ik tegen had heet hier zeewind en verdrijft alle benauwdheid als die er al was, dus voelde ik me heerlijk Cool (and the gang) en Celebration(de) ik onderwijl. Daarna kreeg ik het “ik wil terug naar de kust” gevoel van Maggy Mcneal (zie YouTube) en zo kwam ik na 140 km thuis. De zere knie is over en ik merk aan het moeiteloos ranselen van de pedalen dat ik in een bloedvorm verkeer.

Miljoenen claim

Ik kreeg van meneer Google een overzicht van mijn moves in de maand augustus.

Meneer Google zegt dat ik 4 km op een motor heb gereden, en dat is pertinent niet waar. Dus leg ik net als ‘de waakhonden’ even een miljoenen claim bij hen neer, want ze verstrekken valse informatie. Hulken laten niet met zich sollen!

Sport

Ik vond het een bijzonder leuk sportweekend. Ik heb erg genoten van het enthousiasme oranjepubliek in Zandvoort. Vooral van de mensen die op de tribunes met hun gekleurde vlaggen begonnen te zwaaien, waardoor er een grote Nederlandse vlag ontstond. En ze werden beloond dat hun favoriet de race won.

Ikzelf reed gisteren met superbenen een rondje van 117 km in 3 uur tijd op bijzonder rustige wegen in het Noord-Hollandse polderlandschap. Het leek wel of iedereen in Zandvoort zat. En die superbenen heb ik meestal maar 1 keer per jaar en dat voelt zo heerlijk, dat je dan onvermoeibaar kan blijven doortrappen.

De Vuelta had mooie etappes en liet heel modern wielrennen zien. De Belgische renner in de leiderstrui liet zich niet gek maken door de aanvallen van andere renners, maar bleef op zijn vermogensmeter kijken en bleef daardoor het tempo rijden wat hij aankon. Door dit moderne hulpmiddel reed hij zich niet over de kop en verloor heel weinig tijd. En de Nederlander Arendsoog won een etappe en Witte Veder werd zoals altijd tweede.

Dan gaat het Nederlands dameselftal a.s. dinsdag voetballen tegen IJsland. En het leukste daarvan is dat de dames van de tegenstander bijna allemaal Dottir heten met iets ervoor. Dat lijkt mij een geweldige uitdaging voor de commentator, die hier niet over mag struikelen.