Val melding

In de Stromer fiets zit een sensor met val detectie. Leuk, leuk, maar wat heb je daar nu aan? Nou stel dat ik een bocht mis en bijvoorbeeld een dijk afstuiter en in hoog gras onzichtbaar gewond daar blijf liggen. Of dat ik tegen een plotsklaps overstekende kurkedil bots, dan stuurt de Stromer een sms naar Treeske’s telefoon met de exacte locatie waar ik ben gevallen.

Na ontvangst van de sms kan Treeske mij bellen en neem ik niet op, dan kan zij de hulpdiensten inschakelen en de juiste plaats aanwijzen waar ik mij bevind. Nu bedenk ik net, stel dat ik een ringvaart of in andere sloot ben gereden, zou die sensor dan ook werken? Want hij reageert enkel op een sterke afname van de snelheid en plotselinge stilstand. En als Treeske mij dan belt, dan neem ik op en hoort ze enkel blub blub blub. Nou, ik weet het niet, maar we kunnen dat natuurlijk eens uittesten? 🙄😜

Al met al, vind ik het toch een mooie uitvinding, want ik heb zelf eens bij toeval een gewonde motorrijder onderaan de Rijndijk in de buurt van Amerongen gevonden toen ik daar langs fietste. Ongelukken gebeuren nu eenmaal en dan is het toch fijn als ze je kunnen terugvinden.

Advertentie

Op zoek naar Adam en Eva

In Noord-Holland bestaan vele buurtschappen waarvan er een de naam Paradijs draagt.

Zodoende stapte ik op de Stromer om in Paradijs naar Adam en Eva te gaan zoeken. Daar aangekomen kreeg ik mijn eerste teleurstelling te verwerken. Er was geen plaatsnaambord te bekennen, enkel een straatnaambord wat heel hoog in een lantaarnpaal hing en dat had een reden!

Ik reed het slingerend boerenlandwegje van Paradijs op en kwam daar enkele huizen annex boerderijen tegen. Op een bankje naast een woning zat een rokende vrouw te bellen met haar telefoon. In de tuin achter een hek rende een blaffende hond heen en weer en in huis sloeg ook zo’n beest aan. “Mag ik u wat vragen”, vroeg ik vriendelijk aan de vrouw die opstond en achter het middelhoge hek bleef staan. “Heeft dit buurtschap een plaatsnaambord”? “Nee”, antwoordde de vrouw bars, “enkel een straatnaambord” en ze vervolgde, “en dit is een eigen weg”. Met andere woorden, ‘wat doe jij hier’? Ik bleef vriendelijk en vroeg net zoals een drammerige journalist, “nu ben ik hier eigenlijk op zoek naar Adam en Eva, bent u misschien Eva”? “Nee”, riep de vrouw met haar grauwe gegroefde doorrookte gezicht, “en nu wegwezen jij, want die honden hebben nu genoeg geblaft”. Ik zei, “hartelijk bedankt voor dit gezellige gesprek”, draaide mijn Stromer en reed terug naar de ingang van het buurtschap.

Daar aangekomen maakte ik wat foto’s en mistte er het bordje ‘eigen weg’, en zag enkel het bord van doodlopende weg.

Van een oudere meneer op een fiets, die mij de foto’s zag maken, vernam ik dat er geen plaatsnaambord meer werd geplaatst vanwege de vele diefstallen van dat bord. En vandaar dat het straatnaambordje heel hoog in de paal hing. Toen ik wegreed en naar rechts keek zag ik de vrouw nog in de tuin zitten en ik zwaaide nog even naar haar. Feeks Eva, zoals ik haar had gedoopt zwaaide echter niet terug!

Bij de stop voor de accuwissel stond ik bij een brug met een wel heel aparte naam en uitgebreide info.

Thuisgekomen kwam ik nog iets van een paradijs tegen van deze mooie rit.

Paradise by the dashboardlight

Kast reparatie

Aangezien we allebei ons niet gezond voelden afgelopen weekend, ben ik met Treeske eerst langs de huisarts gegaan. Nou ja, je kent dat wel, ze kreeg een luisterend oor, klopje hier, duwtje daar en alles eindigde met een heupzwaai en een formulier voor allerlei bloedonderzoeken. Wegens personeelsgebrek bij de vampiers kan ze daar pas in de laatste week van oktober terecht en dat in onze verzorgingsstaat.

Zodoende nam ik de taak op mij om de nieuwe kast te gaan schoonmaken. Nou dat werd een woestwild sopgevecht, waarna de kast blonk en glom van vreugde. Ik kreeg enkel de opengeschoven linkerdeur niet meer in beweging. Ook niet met wat heen en weer bewegingen. Toen bedacht ik dat er wat Hulkenpower aan te pas moest komen en gaf een flinke ruk eraan met gevolg dat ik met de twee meter lange deurkruk met daaraan vast drie plastic lamellen in mijn hand stond, terwijl de rest van de deur in de zijkant van de kast was achtergebleven. Toen ontstond er in de wasruimte een geluid wat veel weg had van gloeiende, gloeiende, gloeiende!

Zieke lieve Treesje kwam langs en vroeg of ze mij kon helpen, de schat! Aan de binnenzijde van de zijkant zag ik één parker schroefje zitten in de stalen plaat waar achter de restanten van de deur zich bevonden. Die eruit gedraaid en toen kon ik die plaat zover wegbuigen dat ik tegen de de achterkant van de lamellendeur de boel los kon duwen. Daarbij hoorde ik wat rinkelen en zag er een borddragerklemmetje liggen waar je de legplanken op kan bevestigen. Daarmee had ik de oorzaak van de vastklemmende deur gevonden! Toen kon ik ook meteen de rails waar de deur in loopt reinigen en inspuiten met siliconenspray. Daarna moest de deur zelf nog gerepareerd worden en na een half uur met veel gegloeiende, gloeiende en zeiknat van het zweet, lukte het mij om de lamellen weer in elkaar te klikken. De deur schoof daarna heel licht heen en weer, zodoende heb ik de andere deur ook behandeld op dezelfde wijze. Waarna we eindelijk de kast konden inruimen en ik een vreugdedansje deed onder de douche.

En Treeske is dolgelukkig met haar mooie kast.

Aanpassen

Nu we hier een jaar wonen en ff niet op vakantie hoeven, zijn we begonnen om onze woning op diverse plaatsen aan te passen. In de wasruimte stonden nog een paar overgenomen kasten en een stelling van de vorige bewoners. Dat uitzicht beviel ons niet erg, zodoende zijn we op zoek gegaan naar een andere grotere kast.

Aangezien er geen draaideur kast in past hebben we gekozen voor een gebruikte stalen roldeurkast. Via MP de kast gekocht in IJmuiden en die zou ik vandaag daar ophalen. Nu had ik de halve nacht wakker gelegen omdat ik mij niet lekker voelde, vermoedelijk van de gisteren gekregen covid vaccinatie. Mijn hoofd voelde heel zwaar aan en na weging daarvan, klopte dit gevoel. Mijn hoofd woog 100 kg en de rest van mijn lijf moet dan 8,5 kg wegen???

Vanmorgen toch maar doorgezet om alle gemaakte afspraken na te komen. Zonder ontbijt vanwege de ziekte eerst een gehuurde aanhangwagen opgehaald in Uitgeest, daarna broertje opgepikt die mij hiermee zou helpen en zo togen wij naar IJmuiden. Daar de kast opgeladen en naar huis gereden en om droog de kast te lossen ben ik in de ondergrondse parkeergarage gaan staan. De kast op een meubeltransporter gezet en daarmee pastte hij niet in de lift. Dus sjouwen en sjorren en met wat flink Hulkengebrul pastte hij in de lift. Bovengekomen moest de zware kast in de inmiddels leeggeruimde wasruimte geplaatst worden. Een slimme Hulkentruc was hierbij nodig dmv de kast op een badhanddoek te zetten en hem dan over de vloer op zijn plaats te schuiven. Met licht gewroet de handdoek eronderuit getrokken en….

Nu heb ik weer een super gelukkig Treeske in huis, want die houdt niet van rommel in het zicht. Nou kijk, daar doe je het allemaal voor! Vervolgens de oude kasten en stelling naar de stort gebracht en de gehuurde aanhanger weer teruggebracht. Uiteindelijk lekker goedkoop een superfijne kast in huis gehaald voor 50 euro plus 15 euro aanhangerhuur. Want de meeste kasten stonden voor rond de 150 euro op MP en heel ver weg. Ook voor de aanhangers bij tankstations ben je zomaar 40 euro voor kwijt. De klus was voor het middaguur geklaard en daarna mocht ik me ziek voelen en heb 2 uur in mijn bed vertoefd. Ook Treeske heeft al een paar dagen buikgriep dus de kast wordt later ingeruimd. O ja, mijn hoofd weegt intussen nog maar 50 kg.

Gestoken

Wij zijn weer gestoken met zo’n Moderna covid spuit. Ik vond het er in de locatie van Assendelft ook modern uitzien. Zeker omdat we bij de uitgang ook nog een booster namen.

Getraind

Vandaag alweer geluncht, met een kennis die bij ons op bezoek kwam om onze woning te bewonderen, bij het Strandhuis in Wijk aan Zee. Is dat nu waardig om er over te bloggen? Nou ja, ik moet toch ergens over schrijven. Wederom prachtig weer en we zaten gewoon buiten op het terras te genieten van de heerlijke gerechten.

Daarna een korte strandwandeling en toen zag ik dit vlakbij de kust staan.

Even verderop stond een mega apparaat die de stroomkabels van de windmolenparken in zee legt. Het bakbeest was net gestopt met zandzuigen toen ik de foto nam en dat vond ik jammer.

Wat ik helemaal niet jammer vond is dat de maand november dichterbij komt.

Met Hulkenhonger wacht ik af.

Vanavond alvast succesvol getraind.

Kilowatt meter

Vandaag zag ik een boerderij te koop staan in de Schermerpolder vlakbij Schermerhorn. Niks bijzonders of toch wel? De 3 schuurdaken lagen vol met zonnepanelen en op de linkerschuur zat op de voorwand een kilowatt meter. Ik had dat nog nooit gezien.

En als er meer zonneschijn is, staat de meter hoger, zoals op de onderste foto te zien is.

Mocht je nu deze boerderij willen kopen, dan heb je uitzicht op de Eilandspolder.

En dit zijn de buren.

Soort zoekt soort

Vandaag een heerlijk gezinsuitje beleefd in het Heemskerkerduin gebied. Het was prachtig mooi weer en ik kon heerlijk met de kleinkinderen spelen.

Bij restaurant de Kruisberg hebben we geluncht, eikels, dennenappels en vooral stokken gezocht. Bovendien verstoppertje en tikkertje gespeeld. Kleindochter van bijna 3 was onvermoeibaar en riep steeds op haar manier, “pom opa, we gaan de koe melken”. “Pom opa, ik wil op de koe zitten”. “Opa pom, tikkie jij bent hem”. Gelukkig mocht ik nog wel even lunchen en daarbij vielen er diverse keren eikels uit de boom op mijn hoofd. “Soort zoekt soort”, riep mijn zoon, dus het werd weer eindeloos gezellig.

En op de terugweg keerde het verleden in mij terug, want elk kleinkind wilde bij mij op mijn nek zitten, wat ik met mijn eigen 7 kinderen destijds ook altijd deed. En opa vertelde daarover, dat ik ze toen allemaal bovenop elkaar op mijn nek droeg, zodat de bovenste kon kijken waar de duinuitgang was. Zodoende kwamen wij toen altijd veilig thuis. Bij de parkeerplaats aangekomen eindigde de gezellige dag, hoewel er daarna diverse foto’s op de familie app verschenen.

Big Mac sunrise

Vanmorgen bij zonsopkomst had de zon de vorm van een sneeuwpop. Zodoende pakte ik snel mijn telefoon die aan de lader lag en maakte een foto. Inmiddels was de sneeuwpop veranderd in een Big Mac.