Lektrek

Vandaag met het warme weer heerlijk door de koele bossen gefietst. Maar soms zijn de bossen op, dus zocht ik verkoeling bij de rivier de lek. En ik was niet de enige die dat deed. Als lemmingen deden we aan de Lektrek.

Koeien op het strand.

Kilometerslange natuur recreatie langs de rivier.

En de Lek was lek. Zelfs de koeien zakten er doorheen.

Advertenties

Gouden ketting

Vandaag is de Stromer jarig. Hij werd 6 maanden.

Hij kreeg voor zijn verjaardag een gouden ketting.

De afstand die ik ermee reed.

Groningen

Het was een eind fietsen naar

Maar omdat het er erg hard regende zijn we er met de auto heen gereden. Wij zouden enkele vrienden van Treeske bezoeken en we overnachtten er in een B&B met de toepasselijke naam ‘onder de pannen’.

We sliepen slecht omdat we er enge en vreemde geluiden hoorden. Uiteindelijk heeft Treeske de oorzaak daarvan gevonden, het bleek de wekkerradio te zijn die steeds snurkte. Je maakt er wat mee, wát, je beleeft het in Groningen! Wij zaten er op een aardbeving te wachten en die kwam er natuurlijk ook.

Dag 1 werd super gezellig toen we op bezoek gingen bij een stel hele mooie mensen. De gesprekken die we daar voerden waren diep en intens mooi. Dag 2 gingen we bij een vriendin van Trees op bezoek in een verzorgingstehuis. Dat was voor ons beiden erg indrukwekkend, maar heel goed dat wij er geweest zijn. Gelukkig wist de auto de weg naar huis en we moesten jullie allemaal de groeten doen.

Jongensdromen

Zo af en toe voed ik even lekker de jongensdromen.

Ik reed op mijn Stromer, die er echt stoer uitziet want alles eraan is ‘dik’. Bij een verkeerslicht aangekomen stond ik achter een moeder met haar fiets en zij had een jongetje van een jaar of drie achterop in een kinderzitje. Het menneke zat omgedraaid in zijn stoeltje met glinsterende ogen naar mijn fiets te staren. Ik zei tegen hem, “als je later groot ben moet je deze fiets aan je moeder vragen. Daarmee kun je toch hard fietsen”. Ik zag zijn ogen groter worden en hij begon dapper ja te knikken. Als het licht op groen springt gaan we beide verschillende richtingen op maar hij hield tot op het laatste moment zijn blik op mijn fiets.

Een andere keer reed ik richting een grote rotonde en zag een gezin met drie kinderen op fietsen voor mij rijden. Bij de rotonde aangekomen staken wij tegelijkertijd de weg over en ik kwam naast een ongeveer 8 jarig jongetje te rijden. Ik zei tegen hem, “als je aan een grotere fiets toe bent moet je er zo een vragen aan je vader” wijzend naar de Stromer. Verrast keek hij mij aan en zei, “dat is zeker wel een hele snelle”. “Loeisnel, dat laat ik je zo even zien, maar wel vragen hé?” riep ik hem toe terwijl ik zijn moeder achter mij hoorde giegelen en langs zijn grijnzende vader reed. Daarna versnelde ik waarna ik binnen 100 meter al 50 km/uur reed. Ik kon zijn verbaasde gezicht niet zien maar kon mij er alles bij voorstellen. Bovendien wist ik waarover hij zou gaan dromen.

Het foute colbert

Soms doet een mens maar ook een Hulk, foute dingen. Zo zocht ik naar een nieuwe zomerjas. Na lang zoeken bleek er nog een in mijn kledingkast te hangen, waarna ik opeens de heldere gedachte kreeg, koop gewoon een colbert. Zodoende begon de zoektocht opnieuw, waarbij ik als eerste in mijn kledingkast zocht. Slim hé?

Nu is Treeske Bon Prix fan, zodoende komen hier stapels dozen in huis die de volgende dag weer retour worden gestuurd om de werkgelegenheid te bevorderen. Ik zag bij Bon Prix een colbert wat I like it, I like it, I want it, m.a.w. het leek mij wel iets. En toen deed ik iets goed fout! Ik bestelde het colbert en dat had ik niet moeten doen. Fout, fout, fout, Hulk!

Sinds ik het colbert draag worden alle dames in mijn omgeving wild en wordt ik met smachtende blikken bekeken. Velen van hen beginnen mij steels te strelen. U begrijpt, ik ken geen rustige momenten meer. En echt waar, ik wordt zelfs belaagd door mannen.

In de mooie stad Brugge waar ik via, via, via een cruiseschip belandde en daar volop sukkelaatjes (Amsterdams voor chocolade) kocht, werd ik belaagd door een gerant.

De goede man vroeg mij, terwijl ik buiten het restaurant op Treeske wachtte, die met hoge nood het restaurant was ingevlucht, of ik Frans sprak? “Natuurlijk”, antwoordde ik hem, “alleen verstaat niemand mij als ik die taal spreek, dus doe maar Engels”. In die taal vertelde de ober mij dat hij veertig jaar geleden precies hetzelfde jasje droeg zoals ik nu. “Gloeiende, gloeiende”, riep ik in Hulkentaal uit, “ik dacht dat ik de eerste ermee was”. Hij glimlachte fijntjes en ging verder met zijn bedieningen.

Om mijn fout nu te verdoezelen heb ik de naam Bon Prix in dit blog express genoemd. Zodat meerdere vrouwen hun man gaan kleden in het colbert wat ik nu draag. Het voordeel daarvan is, dat door deze afleidingsmanoeuvre, de fans mij mogelijk wat meer met rust laten? En dat werkt goed! Hier is bijvoorbeeld mijn vriend Bert met zijn colBert.

Heilige Geest

Met Pinksteren vieren katholieken en andere gelovigen dat de Heilige Geest neerdaalde over de apostelen en hen wijsheid, durf en moed gaf om de wereld in te trekken en het geloof te verkondigen.

Ik begreep nooit iets van de Heilige Geest, terwijl ik toch katholiek ben en het geloof belijd. Ja, dat Hij één van de drie Goddelijke personen is, de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Meer weet ik niet in mijn kortzichtigheid, of toch wel, Hij verschijnt weleens in de vorm van een duif. Maar verder……erg vaag?

Toen hoorde ik opeens een apostel zeggen, “zie de Heilige Geest maar als de God van de emoties!”

Deze zin was voor mij een echte eyeopener. Van emoties weet ik namelijk veel. In mijn bipolaire periode leefde ik enkel vanuit emoties en voelde ze soms wel 20 keer zo diep. En ook nu leef ik nog steeds veel vanuit mijn emoties, waar er 295 van bestaan. Eindelijk begrijp ik hoe en via welke wegen de Heilige Geest werkt! Met Zijn hulp kan ik mijn geloof verder voeden en verdiepen. Via de emoties kan ik mijn deugden gaan beoefenen, waar er zo’n 100 van zijn. Genoeg te doen dus om verder te groeien in mijn ‘mooi mens’ zijn.

Co de Rood

Co de Rood en zijn trawanten sloegen vanmorgen vroeg keihard toe in Zeist.

Gisteren trouwens ook. Ik was van plan om naar mijn zus in Castricum te fietsen. De weerberichten gaven aan een matige zuiden/zuidoosten wind, dat is perfect om met rugwind die richting op te gaan. Opeens sloeg Co toe en de weerberichten waren van dienaard dat ik de tocht heb moeten afblazen. Treeske zou mij daar ophalen maar kon dat pas laat in de middag doen en toen zou het noodweer losbarsten.

Toen besloot ik om de rit die ik afgelopen week maakte andersom te rijden. Zeist, Amerongen, Rhenen, Vianen, Zeist. Eerst door de bossen tegenwind, na Rhenen over de dijk met rugwind helemaal naar Vianen. Bij Vianen had ik nog 30% in de accu zitten en volgens mij kon ik daar makkelijk mee thuiskomen. Echter een trawant van Co de Rood, blies toen zo hard tegen mij aan dat ik voor de poortdeur nog maar 1% vermogen had.

Co

Ik ken iemand en die heet ‘Co’. Niks bijzonders toch? Het wordt interessanter bij het vernemen van zijn tussennaam, dat is ‘de’. Leuk wordt het pas als je zijn achternaam weet. ‘Rood’.

CodeRood.

Nou moe

Eindelijk had ik eens een snipperdag, dus vond ik het tijd voor een fietstocht. Ik wilde nieuwe wegen verkennen, zodoende verdwaalde ik al vlug op de parkpaden van landgoed Amelisweerd. Ik heb daar nog met Hulkenpower een duo-fiets over een steil bruggetje geduwd, omdat die mensen er niet overheen konden komen. Toen ik eindelijk weer op de goede weg kwam, ben ik via Nieuwegein over de brug naar Vianen gereden.

Ik wilde weleens aan de andere kant van de Lek fietsen en werd daar beloond met kilometerslange in bloei staande dijken.

Diverse leuke dorpjes kwam ik er tegen. In het plaatsje Beusichem stak mijn vader altijd met de pont over, als hij vanuit NoordHolland op weg was met de racefiets naar mijn zus, die in de buurt van Nijmegen woont.

Deze stoelen stonden langs de dijk waar ik ging lunchen. Welke stoelafdruk staat erin mijn ijdele achterwerk?

Daarna ben ik met felle wind tegen naar het keerpunt gereden en weer via een brug de rivier overgestoken.

Vandaar via Elst, Amerongen, Doorn en Maarn terug naar Zeist. Nou moe, na 110 km.