Dag mooi Zeist

De voorlaatste dag in Zeist heb ik nog wat noodzakelijke wandelingen gemaakt. Vuilniszak voor de laatste keer naar de ondergrondse container aan het eind van de straat gebracht. Papier en lege flessen in de daarvoor bestemde bakken gegooid. Nog een autoritje naar het grof vuil en naar de kringloopwinkel gemaakt. En zo zag ik nog een deel van mooi Zeist.

Een vrolijke minibieb

De eerste bladeren vallen en mijn ervaring hier is, dat er nog vele volgen na hun kleurenpracht te hebben getoond. Dat ga ik nog missen.

En nee……. ik ‘vergeet je niet’, mooi Zeist.

Here’s Bobbie !!!!!

Ik ben tot de ontdekking gekomen dat ons nieuwe appartement 52 ramen telt. Binnen en buiten gerekend zijn er 24 grote en 28 balkon en balustrade ramen. Voor een goed uitzicht, zie ik de bui al hangen. Om mijzelf in de toekomst niet Jan Raamwis te noemen, ben ik woestwild naar een oplossing gaan zoeken en……gevonden!

Here’s Bobbie !!!!!

Alweer goed nieuws

Vandaag waren de schilders klaar in ons appartement. En het is toch mooi geworden! Heel blij mee!

En er kwam een zeer goed bericht binnen van de personen die ons oude huis gaan huren. Zij willen graag alles overnemen wat wij willen laten zitten. Dat scheelt mij enorm veel werk, want ik heb geen puf meer om vloerbedekking te verwijderen en wel meer van dat soort klussen. Hij wilde zelfs de carport overnemen terwijl hij helemaal geen auto heeft. Super gewoon! Heel blij mee.

We stay and go into the flow!

Into the flow

Ken je dat gevoel dat alles wat je wil lukt, waardoor je into the flow geraakt? Nou, bij ons is dat het geval met de ons toegekende woning. Jaren geleden had ik een paar opties genomen bij een woningbouwvereniging in het gebied waar ik opgroeide en wat de IJmond wordt genoemd. De reden daarvoor was dat we mensen van de dag zijn en mocht Treeske iets overkomen dan wilde ik graag terug naar mijn geboortestreek. Want binding met Zeist, hoe mooi ook, heb ik niet en nooit gehad ook.

Zo stonden Treeske en ik jaren geleden te kijken bij een vrijwel nieuw appartementencomplex. “Als je hier toch eens zou komen te wonen, dat zou ik geweldig vinden”, riep Treeske toen enthousiast uit. Nou, dat is nu uitgekomen voor ons samen. Hoe mooi is dat!

We reden op de dag dat we de woning konden bezichtigen vanuit Zeist naar Beverwijk zonder ook maar een rood verkeerslicht tegen te komen. Ik zei toen al tegen Treeske, “alle verkeerslichten op groen, we gaan into the flow”! De zeer ruime woning voelde voor ons beiden meteen goed aan. De ligging is perfect, genoeg zon in huis door de vele ramen, groot balkon dat in de luwte ligt van de westenwind die daar vaak waait. Bijzonder weinig vliegtuiglawaai omdat die allemaal noordelijker naar Schiphol vliegen. Alle voorzieningen binnen 200 meter van onze woning. Grote parkeergarage onder het complex. Echt helemaal naar onze zin. Eindelijk gaan we toekomstgericht en heel belangrijk, gelijkvloers wonen.

The flow ging verder omdat Treeske nog zo’n 40 verhuisdozen had liggen van een vorige verhuizing. We gingen rustig inpakken en heel veel ontspullen. Vliering en kelder waren binnen een week ingepakt en schoongemaakt. Ik ging verder met de schuren en Treeske met de kasten op de bovenverdieping. En er waren dagen dat we gewoon niets deden, zo lekker relaxed. Verhuisbedrijven kwamen met offertes en ik vond het jammer dat Spierballen.nl afviel, want die leek goed op mijn lijf geschreven. Op het moment dat Treeskes dozen vol zaten, kwam de verhuizer een nieuwe voorraad brengen. Ondertussen een loungeset, blokhut, koelkast en vriezer verkocht en vele spullen gratis weggegeven.

Op 7 september kregen we de sleutels en toen raakte alles in een stroomversnelling. Vloer uitgekozen en een schildersbedrijf, die heel toevallig tijd had, gecontracteerd. Er doemde toen enkele tegenvallers op, die we gewoon aanvaarden en oplosten. Zoals behang scheuren en de flinke schoonmaakklus. Het schildersbedrijf is a.s. maandag klaar, de pvc vloer wordt er a.s. woensdag in gelegd en a.s vrijdag verhuizen we naar Beverwijk. En alles gaat op rolletjes want ook met het achtergelaten huurhuis willen de toekomstige bewoners graag de spullen overnemen die wij er niet uit willen halen. The flow goes on…..

De toekomst gaat ons veel gemak brengen. Geen enge trappen meer op en af. Geen tuinonderhoud meer en we ontlopen een toekomstige bosbrand 😜, zodat we niet hoeven vluchten. Ook de poging tot inbraak waar wij onlangs mee te maken kregen in ons hoekhuis, zal niet zo makkelijk gaan in onze toekomstige woning. Het voelt daar veel veiliger.

Verder kan ik er heerlijk opa spelen voor de kleinkinderen. Hun sportwedstrijden bezoeken en bij mijn kinderen op de fiets op visite gaan. Ook om weer met mijn oude fietsmaten tochten te rijden is voor mij heel aantrekkelijk. Ook voor Treeske liggen er daar aantrekkelijke activiteiten, zoals strandbezoek, zwembad vlakbij en een liefhebbende Hulk in de nabijheid. Bovendien heeft zij een stelregel die luidt, ‘als het huis me past, kun je mij overal neerzetten’. Nou, wat ben ik blij dat het haar past! En deze woning wordt van ons samen!

De groeten van Nico

Dagelijks krijg ik tegenwoordig de groeten van Nico. Jaren geleden gebeurde dat ook steeds, dus de déjà vu is compleet. Nico speelde een grote rol in mijn leven tot ik op 40 jarige leeftijd besloot om te stoppen met roken. Waarom dan nu weer, kun je jezelf afvragen?

Bij de vorige bewoonster van onze nieuwe woning kwam Nico dagelijks op bezoek, vaak samen met zijn partner Tine. Gezamenlijk lieten die twee genoeg sporen na in het gehele pand. Hoewel de woning is voorzien van een beluchting- en een afzuigsysteem zag het er uit als een bruin café. Zodoende hebben wij 5 zakken van 240 liter behangpapier verwijderd en alle 12 gordijnen plus vitrages naar de stomerij gebracht.

Op dit moment staat een schildersbedrijf de woning te stucken en te sausen, waardoor de penetrante geur van Nico en Tine al redelijk is verdwenen. Zelf ben ik al een dag bezig geweest met het schoonmaken van het balkon, twee slaapkamer- en twee keuken kozijnen. Aangezien deze van kunststof zijn is dit enorm veel werk vanwege de profilering ervan. En echt, alles ziet geel/bruin van de Nicotine vlekken. Nog 8 kozijnen te gaan om Nico en Tine voorgoed te verslaan.

Verscheurd

Na 3 dagen behang te hebben afgescheurd lig ik zelf verscheurd op de bank. En vraag mij af waarom ik er op de laatste dag achterkwam, wat nu toch de beste methode was, om zo makkelijk mogelijk dat papier van de wand af te krijgen.

Afgelopen dinsdag kregen we de sleutel van ons 8 jaar oude senioren huur appartement. Via mijn schoondochter vond ik een schilder die ons appartement kon opknappen. En dat is tegenwoordig heel wat omdat niemand tijd heeft. Hij kwam diezelfde dag langs om te kijken en een inschatting te maken over de offerte. Het ‘goede nieuws’ was dat hij ons meteen vertelde dat hij niet over dit behang heen kon sauzen en hijzelf geen tijd had om het eraf te halen.

Zodoende schakelde ik de vele familieleden in met de vraag om te komen helpen, zoals we dit in het verleden vaak deden als er een woning opgeknapt moest worden. Dit onder mijn eigen verzonnen motto: Een voor Allen, Allen voor een! Maar de tijden zijn veranderd want op één persoon na had niemand tijd voor ons.

En dan gebeurt er wat bij mij! Ongekende krachten kwamen bij mij los. Iets…… Hulks. Als een doldwaze val ik met een grote kwast water met afweekmiddel de behangbanen aan. Kwast links en rechts, van boven naar beneden tot drie/vier keer toe zo’n baan zeiknat. Trek voorzichtig een puntje los en probeerde het behang er in een keer af te scheuren, wat vaak niet lukt. Het papier blijkt uit twee lagen te bestaan en de onderste laag besluit in grote wijsheid de muur nog niet los te laten. Dus opnieuw flink kwasten, trapje op, trapje af want het plafond zit modern hoog. En er zaten heel veel banen in de kamer, keuken, grote hal en beide slaapkamers.

Vandaag begon ik al moegestreden aan de laatste slaapkamer. Kwastenmoe geworden probeerde ik er een baan droog vanaf te trekken en tot mijn grote verrassing lukte dat goed. Alleen bleef het tweede deel ervan achter op de muur. Maar wanneer ik die twee keer flink nat maak, gaat het er heel makkelijk af. Dat scheelde dus heel veel gekwast. Aldoende leert men. 🙄 Treeske en ik werden beide verrast bij de allerlaatste baan. Ik haalde hem bovenaan los en stapte het trapje af om hem er verder af te scheuren. Maar we zagen tot onze grote verbazing het papier gewoon uit eigen beweging van de muur afrollen. Er was geen tijd om het te filmen maar wij schoten heerlijk in de lach bij dit zeer aparte gebeuren.

Waarom?

Waarom ligt er een doek over het ene voetenbankje?

Ik was bezig met het vervangen van een accuslot van een elektrische fiets. Vervolgens ging ik ontbijten en zag twee brutale eksters die hun natuur volgden om glimmende boutjes of gereedschap te pikken.

Nog een reden om zo snel mogelijk te verhuizen. Eerst wolven, nu eksters!

Hoog bezoek

Vandaag hadden wij hoog bezoek in Zeist. Nu zijn wij daar wel aan gewend vanwege dat er vele koninklijke hoogheden hier op bezoek komen. Echter dit was wel een speciaal geval. Hare majesteit van het weblog, onze weblogqueen Rietepietz, kwam bij ons op visite.

Ik mocht hare majesteit ophalen van het station. En hoewel Rietepietz wederom onder de indruk was van de enorme imposante verschijning van de Hulk, vergat zij toch niet uit te checken.

Na koffie met appelgebak en een flinke babbel, waarin de diepzinnigheid niet ontbrak, gingen we lunchen in het restaurant bij de Pyramide van Austerlitz. Daar nam Rietepietz onmiddellijk het heft in handen en eiste haar favoriete startnummer op.

Na de lunch richting pyramide gewandeld, waarvan het beeldverslag hieronder.

Rietepietz als legionair
Straf gekregen vanwege mijn stiekeme gedoe op de vorige foto
De queen in de afdaling
Vanaf het bordes spreekt zij haar onderdanen lieftallig toe
En we besloten deze fantastische dag af met een ijsje

Kaalslag

Een enorme kaalslag vindt plaats in Zeist. Nadat eerst de loungeset is weggehaald was nu de beurt aan de blokhut.

Nieuwsgierig als u bent wilt u natuurlijk weten, wat bevindt zich achter de blokhut?

En als u denkt dat dit het is? Hebt u het mis!