Ten strengste verboden

Hoe spijtig ook, het is door mijn Treeske ten strengste verboden, onze nieuwe outfits hier te tonen die wij op de bruiloft van mijn zoon zullen dragen. Zo verschrikkelijk jammer voor jullie! Maar ik ben van nature o zo gehoorzaam! Of….?

Ik slaagde afgelopen vrijdag bij Brothers mode in Zeist voor een wit overhemd. Daaroverheen komt zo een geweldig mooi pak, dat ik hoop niet, dat ik daarmee mijn zoon ga overtreffen? Onder dat pak komen een paar hele mooie schoenen te zitten, met veters. Die veters zijn zo giga speciaal, want ze dragen dezelfde kleur als het pak. Ook die kleur mag ik helaas hier niet verklappen. Nou, niks tegen Treesje zeggen maar om jullie enorme nieuwsgierigheid te bevredigen licht ik stiekem een tip van de sluier op.

In dit geval een schoentip.

Een dag later ben ik met mijn Treesje naar een top modezaak geweest in Amsterdam.

Ik liep die zaak binnen en wist meteen al, n.a.v. het enorm aantal jurken dat daar hing, dat mijn Treesje daar zeker zou slagen. Nou, dat deed ze binnen no-time. Eerst trok zij een jurk aan met een decolleté tot aan haar navel en een bouwvakkersdecolleté van achter. Al het manvolk in die winkel, alleen ikke dus, liep onmiddellijk te kwijlen. Dus Treesje trok gauw een andere jurk aan, die niet helemaal lekker zat. De derde jurk bleek een schot in de roos. Wauw! Wat was zij mooi! Nog wat accessoires erbij gekocht en wij kunnen nu helemaal gerustgesteld naar de bruiloft.

Ekster van het jaar

Als voorbereiding op een strenge winter hebben wij het vogelhuisje weer tevoorschijn gehaald om die dieren bij te voeren. Ik legde er een oude boterham verkruimeld in en we hadden meteen resultaat.

De familie ekster kwam als eerste langs en daarna een dikke duif. Omdat bijvoeren in dit jaargetijde helemaal niet nodig is, kregen wij daar prompt het bewijs van te zien.

Diverse eksters smulden van een stukje brood. Opeens zie ik een extravagante ekster tot drie keer toe een stukje brood op verschillende plaatsen in de heg verstoppen. Ik vind dat zo (hebberig) slim, dat ik deze vogel onmiddellijk heb verkozen tot ‘ekster van het jaar’!

Adamsappel

Omdat ik praktiserend katholiek ben kreeg ik ooit eens te maken met de eigenwijze en eigengereide pastoor van onze parochie. Ik was destijds medeoprichter van de jeugdgroep Teenertime, waar wij in probeerden om de katholieke jeugd wat mondiger te maken over hun katholiek zijn. Vaak durfden zij tussen hun klasgenoten of andere mensen daar niet over te spreken. Door middel van simpele aanwijzingen en een andere aanpak dan de geestelijke leiders werden zij daarin vlot mondiger.

Een klein voorbeeld zal ik daarvan geven. Als ‘huiswerk’ gaf ik hen ooit de volgende opdracht. “Als God liefde is, en jij wilt bij Hem zijn als katholiek, waarom schrijven jullie Hem dan geen liefdesbrief? Dus bij de volgende bijeenkomst allemaal jullie brief bij mij inleveren, want ik heb Gods adres”. (die uitspraak leverde meteen een volgende discussie op, want waar woont God?) Nou, als je weet hoe mooi die brieven werden? Echt WAUW! De liefdesbrieven haalden destijds allemaal de krant. Dat was namelijk onze eigen krant van de groep Teenertime, ‘de Teenertimes’.

Wij nodigden naast de teeners ook altijd een pastoor, priester, priester in opleiding of andere geestelijke uit die eenmalig kennis mochten maken met onze aanpak. Zij dienden zo min mogelijk te zeggen en enkel te luisteren. Dat is moeilijk hoor voor een geestelijke.

Zo zat ooit de al eerder aangekondigde pastoor in de groep. Toen ik op een gegeven moment de volgende zin zei, “Als Adam niet van die appel had gegeten, dan zou de wereld er nu waarschijnlijk anders uitzien”, werd ik terecht gewezen door de eigenwijze pastoor. Die zei, “Nee Jan, dat was geen appel, maar een vrucht”. Ik keek hem verbluft en zo dom mogelijk aan, wachtte even en zei toen, “maar waar komt de adamsappel dan vandaan?” Er viel even een doodse stilte waarna de hele groep in een daverende lachsalvo uitbarstte. Vervolgens stond meneer pastoor op en verliet zonder een woord te zeggen het jeugdhonk. Korte tijd later werd hij plotseling overgeplaats naar een andere parochie. Jammer, want ik mocht hem wel.

VER…

VERrassend, VERvelend, VERdorie, VERdulleme, VER…….GLOEIENDE, GLOEIENDE, GLOEIENDE!!!

Terwijl ik al bijna 8 maanden als een Happy Hulk door het leven ga en aan alles wat in mijn nieuwe leven langskomt een positieve draai kan geven, stortte alles gisteren zomaar in elkaar.

Ik kreeg eergisteravond last van een vreetbui en Treesje zei tegen mij, “je bent anders!” De volgende morgen kon ik slecht denken en had dringend behoefte aan koffie. De gehele dag bezig geweest met wat fietsen op te knappen en ’s avonds ongekend moe.

VER……VER……VER……GLOEIENDE, dacht ik plotseling, “VERrek Hulk, je hebt een depressie!”

Hoe kan dat nou?????

Meteen superslechte gevoelens, enorm zwaarmoedig, zó tegenvallend! En heel herkenbaar in een depressie de volgende gedachtengang, “als ik weer in die hel van bipolariteit terecht kom, maak ik onmiddellijk een eind aan mijn leven”.

Nou, na een nacht flink met een mug gevochten, ik won baai de weej, en heel veel slechte gedachten, ben ik met behulp van een paar panadollen in slaap gevallen en heb gelukkig geen valium hoeven te gebruiken.

Nu ben ik weer supergoed en heb weer de positieve gedachten, dat dit even een incident is geweest. Ik ga ook geen oorzaken zoeken, hoe dit heeft kunnen gebeuren? Het enige wat ik bij de volgende vreetbui ga doen is een paar extra druppels CBD-olie nemen. Maar het was wel even schrikken.

De wilgen

Naar aanleiding van mijn vorige log, dat ik mijn mtb ‘aan de wilgen heb gehangen’, nog een voorbeeld wat ik gisteren tegenkwam.

In eerste instantie dacht ik, “hoe krijgt iemand die voetbalschoenen zo hoog in die boom?” Maar als je de veters aan elkaar bind en ze met flinke kracht omhoog gooit, maak je een goede kans dat ze in een tak blijven hangen. Waarvan akte!

Wijs?

De Happy Hulk heeft een moeilijk maar misschien wel een wijs besluit moeten nemen.

Ik heb geleerd dat het hele leven bestaat uit afscheid nemen. En nu neem ik dus afscheid van mijn trouwe vriend waar ik zovele avonturen mee heb beleefd. Wat waren wij samen een eenheid!

Wij streden door duinen, strand en bossen. Vele wegen en paden bereden wij en zo af en toe vielen we ook samen. En dat laatste is nu net de reden dat wij helaas afscheid van elkaar moeten nemen. Op mijn leeftijd word je te gevaarlijk voor mij. De Hulkse botten zijn natuurlijk loeisterk maar qua ouderdom……….?

Geloof me, het is beter zo, trouwe vriend. Zoek jij maar een nieuw maatje (liefst een Hulk) die jou verder kan vertroetelen en berijden. En diegene mag ook mijn schoenen hebben waarmee ik jou altijd trapte.

Het gaat jullie goed!

Heerlijk werk

Met mijn herwonnen energie ben ik de laatste tijd flink bezig. Wat is dat toch fijn! Een mens is het beste in zijn werk, weet ik nu weer. Heerlijk bezig zijn geeft voldoening.

Mijn nieuwe blog de Happy Hulk brengt mij veel plezier. Ik lees nog te weinig andere blogs maar dat gaat op een gegeven moment ook weer lukken, als mijn Treesje minder mantelzorg nodig heeft. Zij kan zich alweer behoorlijk redden. Vandaag, onder luide toejuichingen (lees geschreeuw van de pijn) alweer zelf haar BH vastgeknoopt.

Mijn 3e boek is af. Nog even de laatste puntjes op de i en dan ermee naar de uitgever. Hoop dat het klaar is op de trouwdag van mijn zoon 14 september a.s. Dan wil ik de exemplaren aan mijn kinderen en mijn ex vrouw geven. Het boekje getiteld Allen, gaat over jeugdverhalen van mijn kinderen. Het boek komt helaas voor u niet in de handel (of u moet een exemplaar bij mij af willen smeken 😜) maar ter compensatie plaats ik hier exclusief voor de lezeres van de Happy Hulk de omslagfoto van het nieuwe boek.

Yep, zeven Allen. Wat een enorme rijkdom!

Met boek 4 ben ik ook weer begonnen om er verder mee door te schrijven. Ik ben hier al enkele jaren mee bezig en de verhaallijn is grotendeels af. Om het tot in detail te laten kloppen zullen er nog heel wat uurtjes schrijfplezier nodig zijn. Het boek is een roman en geschreven in fictie en non-fictie. Het gaat over het bipolaire leven van een jongeman. Het krijgt nu plotsklaps, ook voor mij, een verrassend einde. Dit vanwege mijn genezing die ik er in ga verwerken. Voor het boek heb ik al diverse titels verzonnen (van Seks in de duinen, tot BI PO en daar tussenin nog wat andere titels. hi hi) Ik geef u daarover nog geen deadline op. Ik schrijf namelijk met plezier!

Daarnaast gaat er veel tijd in de fietsenmakerij zitten. Maar ook daar geniet ik bijzonder van.

Ook heb ik een project lopen met bijzondere mooie kaarsen. Daarover volgt later een mooi logje. Hier alvast een foto.

Wat heerlijk om de energie te hebben om zo te mogen werken. En weet dat ik er zuinig mee om ga, want ik heb geleerd tijdens mijn ziekteperiode, dat tegenover de hoeveelheid inspanning, dezelfde hoeveelheid ontspanning moet staan. En het ontspannen lukt nu zo goed, daar krijg ik het nog heel erg druk mee!

Belletje trek

Wie van de lezers weet hoe dat moet?

Wie van de lezers heeft het ooit gedaan?

Tegenwoordig drukt namelijk iedereen op de voordeurbel. En ik heb mij laten vertellen dat er tegenwoordig zelfs ‘slimme’ deurbellen bestaan.

Op Treesje haar 100 jaar oude huis zat ook zo’n stom drukknopje, wat ik er resoluut heb afgesloopt! Treesje haar huis heeft namelijk nog een echte bel. Die is zo leuk en past geheel bij het huis. Moet je maar kijken en horen?

Bovendien kun je deze bel niet bedienen door erop te drukken.

Nee, bij Treesje kun je nog echt belletje trekken.