Gladde wegen

Ik vernam dat vanwege gladde wegen voor de eerste keer dit winterseizoen de strooiploegen waren uitgerukt. Zodoende kwam ik op het idee voor dit blog.

Wij hadden in onze vorige vakantie op Cran Canaria een zoutvaatje gekocht, want een ei zonder zout vind ik niet lekker.

Wij koken altijd zoutloos en vullen dat naar persoonlijke smaak aan op ons bord. Het probleem met het Spaanse zoutvaatje is dat je er niet mee kan strooien, je moet erin knijpen wil er zout uitkomen. Daardoor spuit je soms wat zout naast het bord wat op het tafelkleed terecht komt. Nou, in Zeist, sloeg ik het tafelkleed altijd buiten in de tuin even uit maar hier hebben we enkel een balkon.

Nu mocht ik van Treeske het tafelkleed niet over de balustrade heen uitkloppen, want zo zei ze, als er nog een vergeten mes in ligt, wordt je straks als terrorist opgepakt! Dus sla ik het gehoorzaam op het balkon uit. Daarbij komt nu het zout bijna dagelijks op de vloer van het balkon waardoor wij hier geen last hebben van gladde wegen.

Stromer enquête

Als Stromer rijder werd ik gevraagd om mee te doen aan een online 5 daagse enquête over de belevingswereld met de Stromer speedpedelec. Er worden aan 30 deelnemers diverse vragen gesteld die 15 minuten per dag duren om te beantwoorden. Er zijn zelfs prijzen beschikbaar gesteld, voor elke deelnemer een badhanddoek en 3 I Phone’s worden verloot. Daar doe ik het niet voor, want meedoen is voor mij al de hoofdprijs.

De eerste dag kregen we vragen van, hoe ben je in contact gekomen met Stromer, vertel hoe de aankoop ging en je leukste Stromer beleving? Nou, over die laatste vraag kan ik wel een boek schrijven. 😊 Ik zal hieronder het verhaal zetten van mijn leukste beleving wat ik heb ingestuurd.

Kerstverlichting

De eerste kerstverlichting die ik zag branden dit jaar was op 1 november. Sindsdien kwamen er steeds meer in de omtrek.

Bij de buren waar ik vanaf het balkon zicht op heb, maakten ze ook een begin met de versiering.

Drie dagen later.

Anderhalve week later het resultaat na noeste arbeid.

Hoe gelukkig kun je zijn met je sfeervolle achterplaats?

Cor en Omi

Het was schrikken afgelopen weekend. Opeens duikt er een nieuwe variant van het corona virus op. Terwijl dit allang vantevoren tijdens de Tour de France was aangekondigd.

Mogelijk heten ze Kron van hun achternaam?

Treeske kwam om 17.30 vrijdag op Schiphol aan van een korte vakantie bij haar familie op Cran Canaria. Ze stond al buiten in de regen te zwaaien toen ik aan kwam rijden. Dus even later waren wij aan het kissing and dancing in the rain. Op de terugweg brak spraakwaterval Treeske goed los en dan is het meteen beregezellig! Thuisgekomen eerst een paar

verslonden en tussendoor vervolgde zij haar vakantie relaas.

’s Avonds kreeg Treeske keelpijn en gaf daar de airco van het vliegtuig de schuld van. Zaterdag werd zij steeds zieker, deed een negatieve covidtest, en in de avond had zij 39 graden koorts. ’s Nachts was zij helemaal gloeiende, gloeiende! En ja, dan ga je toch denken aan een PCR-test bij de GGD. Ben ik op zoek gegaan, want de Beverwijkse teststraat op het terrein van de Zwarte Markt was opgeheven. Ik kreeg via de familie te horen dat er een in Velsennoord was. In de tussentijd deed Treeske nogmaals een thuistest die weer negatief uitviel. Zodoende hielden wij het op een keelontsteking. Op dit moment is de koorts zakkende maar voelt zij zich nog erg zwak. Ben blij dat Cor en Omi onze deur nog even voorbij gingen.

Waakhond

Voor onze dagelijkse beweging hebben wij een waakhond aangeschaft. Omdat het een jong hondje is moeten wij hem vaak oppakken en weer neerzetten. De vraag was wel, moet het een waakhond worden? Sinds we in het appartementencomplex wonen, voelen we ons heel erg veilig. En toch hebben we uiteindelijk besloten om een echte waakhond te nemen. Hij bewaakt tenslotte de schatkamer.

Schatkamer? Jazeker, daar slaapt mijn schat.

Chantage

Al meer dan 2 jaar vraagt meneer Google naar mijn geboortedatum, omreden dat ze dan op maat gemaakte advertenties naar mij kunnen sturen. Ik weigerde dat pertinent om diverse redenen. Ten eerste, ik haat advertenties. Ten tweede, Hulken hebben geen geboortedatum, wij zijn opgericht, ja! Eindeloos bleven ze mij mailen, die ik allemaal de prullenbak in joeg. Dat pikte meneer Google dus niet! Weigeringen worden daar niet geaccepteerd.

Plotsklaps kon ik niet meer reageren bij bepaalde blog post. Ik snapte er geen Hulk van! Had ik weer een lange reactie getypt, kon ik hem niet plaatsen. Zeer frustrerend! Gisteren kwam ik erachter, hoe toch mijn reactie te plaatsen. Ik moest opnieuw mijn mailadres en wachtwoord invullen en……..mijn geboortedatum. Dus ik keurig 26-11-2021 ingevuld. Kwam er niet doorheen! Toen heb ik het jaartal veranderd en wel hoor, ik kan weer reacties plaatsen.

Gloeiende, gloeiende, wat een intens gemene chantage! Ik ga nu uitzoeken voor hoeveel miljard ik ze kan aanklagen ivm de wet op de privacy, die ze zogenaamd zo hoog in hun vaandel dragen. Mr. Google, here I come!

Laatste nieuws!!!

Nadat ik dit blog had geschreven, las ik de nieuwsberichten en kwam ik onderstaande tegen.

U begrijpt, ik vind 10 miljoen veel te weinig.

BA-er

Mijn zus is BA-er. Bekende Amsterdamse! En echt, daar hoefde zij helemaal niet voor op Instagram of een ander sm gebeuren.

Zij wordt als een lady Di achtervolgd door de paparazzi, die zelfs als gespannen jachthonden voor de deur van haar appartement liggen te loeren.

Tja, dat ligt bij deze BB-er toch heel anders. Daarom denk ik er hevig over na om een fourwheeldrive Stromer aan te schaffen. Misschien kom ik daarmee ook in de krant?

Foto Telegraaf

Winterdingetjes

Ik zag vanmorgen dat de straat droog was dus kleedde ik mij om en startte de Stromer. Wilde even een boekje bij mijn zwager in Alkmaar langsbrengen en dan verder naar Petten rijden. Ik had mij vergist, want alle asfaltwegen lagen er nog nat bij. Ik merkte vervolgens dat het flink koud was onderweg en was blij met mijn verwarmde inlegzolen in mijn laarsen.

In Alkmaar aangekomen verwisselde ik van de herfst- naar de winterhandschoenen en besloot daar om meteen naar huis terug te keren. Ook heb ik met de afstandsbediening de verwarming van de inlegzolen even hoger gezet. Toen ben ik via de Westdijk naast de N244 gaan rijden, omdat die zeer Stromervriendelijk is. Ik reed daar op topsnelheid tegen de koude zuidenwind in richting Westgraftdijk, waarna ik het fietspad volgde langs de N246 tot aan Buitenhuizen. Onderweg daarheen voelde ik ‘mijn zaakje’ loeikoud worden vanwege de brede gleuf in mijn zadel. Die ga ik zsm afplakken met tape.

Daarna kwam ik via de Zeedijk langs onze boerderij.

Ben daar even heen en weer gerend om ‘het zaakje’ op te warmen. Vervolgens snel richting huis, echter 500 m voordat ik thuis was, stopte de ondersteuning ermee vanwege een lege accu. Dat is ook weer een winterdingetje. Batterijen hebben minder vermogen bij koud weer. Maar dan rijdt de Stromer als een gewone fiets en daarmee kan ik ook nog steeds goed mee overweg. Thuisgekomen na 60km wachtte daar het allerbeste winterdingetje op mij.

Genoeg

“Eet je wel genoeg als ik weg ben”, vroeg een bezorgd Treeske herhaaldelijk aan mij voordat zij op reis ging. “Ja hoor”, antwoordde ik heel braaf.